Het van Harinxmakanaal langs de Nijlânsdyk heeft een stille oever. Daar bedoel ik mee dat je er normaal gesproken niet kunt komen. Langs de stille oever loopt de Hendrik Algraweg en dat is een snelweg. De N31.
Omdat ik de spoorbrug vanaf de stille oever wilde filmen, ben ik vanaf de Harinxmabrug door de weilanden langs het kanaal gelopen. Hoewel ik 5 hekken over moest was het een mooie wandeling. Vroeg in het jaar was er nog weinig te zien van de wilde planten die hier zomers bloeien. Alleen het groot hoefblad bloeide met grote paarsige bloemen tussen de stenen van de oever. Ik trof er ook 2 skeletten van schapen aan. Een stukje niemandsland tussen snelweg, waterweg en spoorweg, waar de natuur zich ongestoord kan ontplooien.
Het Leeuwarderbos wordt ieder jaar meer bos. Ook hier was er nog niet veel blad te bekennen. Behalve veel mossen en zwamachtige moeras groeisels. Het is er nat, tussen de bomen staan plassen. Nog even en het is weer een groene oase.
Begin maart. Het ijs ligt nog op de vaarten en sloten. Hoewel de temperatuur overdag maar een enkele graad boven het vriespunt komt, ben ik toch maar de stad uit gefietst. Niet ver van mij vandaan bouwt Leeuwarden in de Bullepolder aan de nieuwe woonwijk Blitsaerd. De milieubeweging en bewoners van de omliggende dorpen hebben de bouw van Blitsaerd jaren tegengehouden. De Bullepolder zou volgens de Europese Habitatrichtlijn aangemeld zijn als beschermd natuurgebied. De Raad van State werd het uiteindelijk eens met de gemeente Leeuwarden en met de Provincie Fryslân dat wetenschappelijk is aangetoond dat de woonwijk geen schadelijke gevolgen zal hebben voor de Kol- en Brandganzen en Smienten die de Grote Wielen gebruiken als overwinteringsgebied en rustplaats.
Wanneer de bouw begonnen is, weet ik niet precies, maar erg opschieten doet het niet. Veel van de kavels die de gemeente te koop aan biedt, liggen er nog steeds verlaten bij. Ook de kavels die te koop aangeboden worden met aanlegsteiger, lijken niet verkocht. Het ziet er allemaal wat verlaten uit.
Een ander nieuwbouw project van Leeuwarden is Techum in de Zuidlanden onder Goutum. Ook hier had ik de indruk dat de bouw niet echt opschiet. Een aantal bouwvakkers bekeken mijn activiteiten met camera en statief van achter het raampje van een bouwkeet. Het geheel wekte niet de indruk dat er lekker gewerkt werd. Verder waren er weinig mensen te bekennen.
Vorig voorjaar was ik er voor het laats en veel was er ook niet veranderd.
Techum moet een dorpse buurtgemeenschap worden. De naam komt van de oude boerderij die er nog staat. Opvallend vond ik de bouw. Geen rijtjeshuizen maar een gevarieerd aanbod van diverse huizen in alle maten en soorten. Opgetrokken uit wisselende steensoorten. Mooi. Toch voel ik me nooit echt lekker in zo een nieuwbouwwijkje. Ik vond Blitsaerd mooier. Meer water en natuur.
De gebruikte muziek is van het David Grisman Quintet met Waltz for Lucy
Het aardige van de overvloedige sneeuwval van de laatste tijd is dat ik een hoop plaatsen, die ik al eerder in beeld gebracht heb er compleet anders uit zien. Vooral op zondagochtend als de sneeuw nog niet door de ochtendspits tot een bruine prut is vermalen en er minder auto’s langs de kades staan, ziet de wereld er maagdelijk wit uit.
Voor deze aflevering heb ik gebied rond de Harmonie, de Westersingel en de Harlingertrekweg genomen. Vooral omdat de onder gevroren en besneeuwde vaarten en grachten er schitterend uit zien.
De mensen zijn begaan met de koude situatie van de vogels. Er wordt heel wat brood in de wakken gegooid. Opvallend vindt ik het grote aantal meerkoeten in de stad. Het was me al eerder opgevallen. De gewone eend is in de minderheid aan het raken.
Bij de Slauerhofbrug trof ik een groot wak aan waar duidelijk dagelijks gevoerd werd, een mevrouw gooide er 10tallen broden in. Het zag er werkelijk zwart van de meerkoeten.
De gebruikte muziek is van Vangelis. Het nummer Songs of the seas.
Het is niet de eerste keer dat ik met een camera over de Oude Stadsbegraafplaats loop. De plek komt regelmatig terug in mijn dagboekafleveringen. Deze winter doet zich de gelegenheid voor om de dodenakker in de sneeuw te filmen.
De afgelopen jaren komen er steeds vaker plannen naar voren om de begraafplaats te restaureren, maar de armlastige gemeente heeft er geen geld voor. Wel is het groenonderhoud in handen van Caparis gegeven. Dat is jammer. Ik ken de begraafplaats voor dat het struweel met de Black and Decker te lijf werd gegaan. Een vergeten stukje stad. Met een diversiteit aan wilde planten en paddenstoelen. Nu lijkt het gras gemillimeterd en er is niet veel meer dan alleen gras. De kans om een bijzondere plant tegen te komen is nu nihil.
De vogelnesten tekenen zich af in de kale bomen. Ze lijken te wachten op de terugkomst van de reigers. Vogels hebben minder last van de menselijke ijver. De begraafplaats is een geliefd broedgebied voor tal van vogelsoorten.
De gebruikte muziek is van Enrico Caruso De gedigitaliseerde 78 toeren plaat Una furtiva lagrima (Een verholen traan). Het oorspronkelijke 78 toeren gekraak is gelukkig niet helemaal weg gedigitaliseerd.
