Iets over aanloopstroken

Mercurius heeft bij de programmering voor het nieuwe seizoen de al oude Aanloopstrook weer uit de kast gehaald. Het korte programmaatje is al vanaf de jaren ‘90 het begin van de uitzending. Een aanloopstrook maken is niet moeilijk. Je plant de camera op het statief in een drukke winkelstraat, meestal de Nieuwestad. Vervolgens druk  je op de startknop. Je trekt je onopvallend terug en doet of je er niets mee te maken hebt en laat de camera een kwartiertje draaien. De aanloopstrook is klaar. Simpel. Kind kan de was doen.
Het is een manier van filmen die erg populair was bij de omroep. Je hebt er weinig camera ervaring voor nodig en het is toch leuk.
Ik kan me een programma herinneren dat ‘de Markt’ heette. Zelfde idee. Je zet de camera neer bij de viskraam van de vrijdagmarkt. Binnen seconden komt er een meneer aan die een lekkerbekje koopt en bij een tafeltje lekker gaat staan smikkelen. Al snel volgt een tweede meneer met een bakje kibbeling. Rustig en zwijgzaam nuttigen de heren het zeebanket. Vegen handen en mond af, maken een praatje. Duiven scharrelen de restanten bij elkaar. Er komen langzaam meer viseters bij, die ook weer een praatje maken en weer uit beeld verdwijnen. Einde aflevering 1 van “de Markt”. Hoogtepunt van de aflevering was de aanval van de duiven op de vuilnisbak en de tegenactie van de visboer die niet gecharmeerd was van de gevederde visliefhebbers. Alles in één shot van ongeveer een kwartier. Kom daar de dag van vandaag maar eens om. Het aardige van de aanloopstrook vind ik dat bijna iedereen doet of ze de camera niet zien. Ze weten ook niet of het ding aan staat of niet. Je ziet ze echt denken. Dat maakt de aanloopstrook leuk. Het is eigenlijk of je op een terrasje zit, maar dan thuis op de bank.

Het Cambuurjournaal

Enige jaren geleden kreeg ik van het toenmalige woonbedrijf een huurhuisje aangeboden in de Delistraat. Nu zijn er heel wat kleine woninkjes in Leeuwarden, maar dit huisje deed meer aan een flinke provisiekast denken dan aan een huis. De huiskamer was zo klein dat je de deur naar het gangetje open moest doen als je de krant wilde lezen. Of je zou het dagblad in opgevouwen staat moeten lezen. Maar dat was niet het enige probleem. Vanuit het achterraam was een van de levens grote lichtmasten van het Cambuurstadion zichtbaar. 

Op de avonden dat de lokale voetbalclub thuis zou spelen zou dit stellig mijn eigen verlichtingskosten drukken. Of dit voordeeltje opwoog tegen de overlast die wonen naast een voetbalstadion opleverde kon ik niet helemaal inschatten. Als Cambuur thuis speelt, kun je dat door de hele stad horen. Het is vaak een langzaam aanzwellend geluid dat eindigt in gejuich, waaruit je kunt afleiden dat er gescoord is, maar meestal betreft het een soort geloei waaruit alleen de conclusie getrokken kan worden dat de aanval mislukt is -of erger- de tegenstander heeft gescoord. Het geheel wordt opgeluisterd door trommelgeroffel en irritant getoeter. Het is een beetje unheimlich geluid dat onverwachts op de meest vreemde plekken in de stad, vaak ver van het stadion opduikt. Nu is het gebruikelijk dat Cambuur verliest dus gejuich is er meestal weinig te horen. De lange stiltes en het geloei hebben meestal de overhand. Echter de laatste tijd is hier verandering in gekomen. Cambuur zou wel eens kunnen promoveren naar de eredivisie. Nu zou mij dat een worst wezen, maar mijn collega's raken hierdoor in een merkwaardige staat van opwinding. Het heeft iets feestelijks. Dat wel.

Eigenlijk ben ik niet dol op voetbal. Het doet me te veel denken aan de lange, saaie zondagen uit mijn jeugd. Spruitjeslucht, de tune van Langs de lijn op de radio en een schreeuwerige reporter. Lange rijen voetbaluitslagen; "Nieuweschoot  – ODV, 2 – 0, Ropta Boys – Obitas, 3 – 2" of het over een enge darmziekte gaat. Ik had sterk het vermoeden dat voor de uitslagen dezelfde omroeper werd ingezet die met een stem uit het graf de waterstanden voorlas; "Plochingen +3, IJselkop –2". Mijn eigen herinneringen aan een zeer kortdurende voetbalcarrière zijn eigenlijk te pijnlijk om te vermelden. Als ik slecht getafeld heb dan komen ze in mijn dromen nog wel eens boven. Naar zweet riekende kleedkamers, sporttassen vol stinkende sokken, schreeuwende ouders die hun kroost van instructies voorzien. Het enorme doel waarin je bijna verzwolgen werd. Met een 30 – 0 achterstand en volledig gedesillusioneerd van het veld afkomen kwam regelmatig voor.

Het huisje in de Delistraat heb ik niet gehuurd. Een klein huisje kan zijn voordelen hebben. Je bent snel klaar met stofzuigen en het is niet duur. Maar die lichtmast.

gebruikte muziek: Joep van Tuinen, Mijn Hart is Geel, Mijn Hart is Blauw

De Leeuwarder Piraten

Wie tussen 12.00 en 14.00 uur in Leeuwarden langs een bouwput fietst, heeft een goede kans een piratenhit uit de bouwlocatie te horen komen. Bij de lokale omroep is het piratentijd. Menig bouwvaker eet zijn middag boterham met de muziek van Radio Viking of Paradise. De Leeuwarder Piraten hebben sinds 2000 voor de legale studio van Mercurius gekozen boven het riskante illegale zenden. De boetes werden te hoog was de algemene klacht. Het Agentschap Telecom waakt over het gebruik van de ether. Ze verstrekt licenties voor het gebruik van de ether en spoort overtreders op.

Net als veel piraten houden ook de Leeuwarder Piraten de traditionele einde jaar marathon. Voor het goede doel. Bij Mercurius was dat altijd een gezellige periode. Rond de kerst startte de redactie van Mercurius de marathon op en op 1 januari namen de piraten het over. Ik heb me laten vertellen dat de traditie voortkomt uit het gegeven dat de opsporingsambtenaren dan kerstvakantie hebben en thuis onder de kerstboom zitten. Dat zou best eens kunnen. Maar om er 2500 euri boete voor riskeren en in beslag name van je zender. Trouwens als jongetje onderhield ik een kabelnetwerk van aan elkaar geknoopte stukjes elektradraad. Hiermee voorzag ik buurkinderen van muziek van mijn Philips bandrecorder. Misschien iets voor verstokte piraten. Je hebt niet zo een groot bereik maar je buren kun je er wellicht mee verblijden. Veel piraten stappen dan ook over op het internet. Maar of je dan nog piraat bent?

Pieter (Paradise) in de Mercuriusstudio in de Bagijnestraat tijdens de marathon van 2007

Het Wijkgebouw en de Omroep

Er wordt hard gewerkt in het oude gebouw van Mercurius in de Bagijnenstraat. Alleen aan de zijkant in de Bollemansteeg is nog te zien dat hier ooit de lokale omroep gevestigd was. De schilderingen in de raamkozijnen zijn nog niet weggehaald door de nieuwe eigenaar. Aan de voorkant is een bordje te zien waarop staat dat er pianoles gegeven wordt. Het gebouw wordt nu ook wel Klein Parnas genoemd. Net als Mercurius is Parnas het Centrum voor de Kunsten getroffen door bezuinigingen en gaat in het nieuwe seizoen niet meer open. De nieuwe eigenaar van het Mercuriusgebouw speelt hier op in. Ook teken en schilderlessen hebben een ander en meer particulier onderkomen gevonden.

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Wijkgebouw het Knooppunt sprong te hulp en bood de dakloze omroep studioruimte aan. In het inmiddels fraai verbouwde wijkgebouw kreeg Mercurius 2 ruimtes. Voor radio en tv. Het is even behelpen maar het biedt weer
even wat perspectief. De omroep is veel ruimte, apparatuur en medewerkers kwijt.
Maar er is weer wat zicht op wederopbouw. Zelf heb ik door de bezuinigingen moeten inleveren op mijn inkomen. Ik moet opzoek naar een andere werk of opdrachtgever. Ik ben dus beschikbaar als freelance videomaker. Voor bruiloften en partijen of voor een leuke docu over u opoe of kanariepiet. Maar ook voor serieuzere producties of werk met een structureler karakter. Opdrachten en/of aanbiedingen kunt u sturen naar noorderleeg@hotmail.com