Het Leeuwarder Dagboek

De overwintering

2012-02-10T20:40:00.000+01:00

Na de wat aarzelende start van de winter is het boven verwachtingen gaan vriezen alsmede enige sneeuwval. Niet veel, maar genoeg om door de sneeuw naar de stad te wandelen. Nu was ik al enige tijd nieuwsgierig of er met het dalen van de temperatuur nog actie gevoerd werd onder de Achmeatoren. Dus het kamp van Occupy leek me een goede bestemming. Daar kwam bij dat de VVD in de gemeenteraad vragen gesteld had over het kamp. De VVD is minder gecharmeerd van de actievoerders en zijn bang dat het Leeuwarder zakencentrum imagoschade oploopt. De gemeente heeft altijd welwillend tegenover het kamp gestaan. Tenslotte heeft iedere gemeente van enige betekenis een Occupykamp. Met de invallende vorst dacht ik dat er een verbod op buiten slapen zou worden afgekondigd. Zoals in Den Haag. Op zich geen gek idee. Aan een bevroren Occupyer heb je net niks. Bij –10 graden worden uit alle hoeken en gaten, dak- en thuislozen bij elkaar gevist en in half bevroren staat bij de Terp afgeleverd. Maar in het Occupykamp brand de houtkachel. Duidelijk was dat er een kleine harde kern vast besloten is, om te overwinteren aan de Lange Marktstraat. Vragen van de VVD veranderen daar al en geheel niets aan.

Gebruikte muziek:

Vangelis

John Zorn

Toch nog vorst

2012-02-04T15:57:00.000+01:00

Aan het begin van de week werd de eerste vorst van enige betekenis gemeld. Dus warme kleding aangedaan en enthousiast de camera ter hand genomen. Echter, er lag geen spat ijs op de Emmakade en al helemaal niet op de Harlingertrekvaart. Het water klotste en kabbelde als vanouds. Enig sinds teleurgesteld over het ontbreken van de in Friesland zo begeerde ijsvloer heb ik het standbeeld van de Elfstedenrijder die voor het WTC staat maar gefilmd. Het is een mooi beeld. Gemaakt door Auke Hettema. Het staat er al sinds 1966. Ook een mooi plekje met een vergezicht over de Tesselschadestraat. In de loop van de week begon de vorst serieuzere vormen aan te nemen. O.a. in Hempens/Teerns werd er op de ijsbaan, geschaatst. Maar voor het versturen van deze aflevering naar Mercurius RTV, heb ik nog geen ijsvorming van betekenis waargenomen. Wel veel waterhoenen. Dat weer wel.

Gebruikte muziek: Anouar Brahem

0chtenddauw

2012-01-21T16:47:00.001+01:00

Na alle stormachtige en donkere dagen plotseling een paar heldere en zonnige dagen. In de stad was er weinig boeiends te filmen dus maar even buiten de stad gekeken. In het Leeuwarderbos reeën gesignaleerd. Met mijn fiets aan de hand liep ik aan de rand van het bos en stond plotseling oog in oog met ze. Voor ik mijn statief had uitgeklapt waren ze 2 km verder. Schuwe beestjes. Met de zoomlens kon ik ze nog achter halen. Maar dat is niet optimaal. Duidelijk is dat ze aan de randen van het bos bivakkeren. Ze maken uitstapjes naar de bewoonde wereld. Naar de volkstuintjes denk ik. Daar had ik ze al eens gezien. Het beste is dus om vroeg in de ochtend -voor dag en dauw- met een boerenkool op je hoofd je verdekt op te stellen aan de rand van het bos en dan maar wachten. Lunchpakketje mede nemen.

gebruikte muziek: Jan Garbarek

Paranormale verschijnselen bij Hegebeintum

2012-01-13T16:06:00.000+01:00

In mijn bezit is een klein oud boekwerkje dat Nederlandse Mythen en Sagen heet. Het boekje bevat een hoofdstukje Friese sagen en volksverhalen. Het beschrijft o.a. de reuzen Manke Meine en Kromme Knilles uit Akrum en het kwade wiif van Hylpen en vooral veel dwaallichten. Dwaallichten zouden dolende zielen van mensen zijn die nog iets af te maken hebben. Bijvoorbeeld van kinderen die niet gedoopt zijn. Zij trekken mensen naar het water toe.

Volgens Nederlandse Mythen en Sagen zijn er dwaallichten bij de terp van Hegebeintum gesignaleerd. Nu heb ik in de buurt gewoond en heb er inderdaad veel dwaallichten waargenomen. Meestal deed ik de waarnemingen als ik ’s avonds op de fiets vanuit de kroeg op weg naar huis was. Het gebied heeft veel lange en niet of slecht verlichte wegen. Lichtvervuiling komt er niet voor. Van Leeuwarden is slechts een vage gloed aan de horizon waarneembaar. Het is dus stikdonker. Soms is in de verte een enkele lantaarnpaal te zien. Niet zelden heb ik een dergelijke paal voor iets buitenaards of paranormaals aangezien. Maar de dwaallichten zijn overgeleverde volksverhalen en dateren uit duistere tijden toen er nog geen lantarenpalen bestonden en komen voor in alle tijden, landen en culturen.

Ongeveer 2 jaar geleden heb ik met het medium Jane Rose Kelly Clarent voor een aflevering van dit videodagboek een bezoek gebracht aan het kerkhof van Lekkum. Jane zag daar een geestverschijning. Het betrof een dame in een blauwe jurk. De geest had daar een bepaalde taak die betrekking had op het onderhouden van het kerkhof dat er enigszins vervallen bij lag. Hoewel er in Nederlandse Mythen en Sagen geen melding gemaakt wordt van een geest in een blauwe jurk bij Lekkum was het een geest met een missie of taak. Dus zou het best een dwaallicht geweest kunnen zijn. In het boekwerkje trof ik ook niets aan van de kleur van het gemiddelde dwaallicht. Maar al met al leek het me reden om met het medium poolshoogte nemen bij Hegebeintum waar volgens het boek dus een dwaallicht zou rond hangen.

Jane wilde aanvankelijk ’s avonds op pad. Immers is het waarschijnlijker een geestverschijning in het donker tegen het lijf te lopen dan bij daglicht. Maar in het donker is het slecht filmen. We hadden de mazzel dat we zonder problemen de sleutel van het kerkje kregen. Hoewel we geen dwaallichten hebben waargenomen ben ik in mijn overtuiging gesterkt dat ze er moeten zijn Een magische plek Hegebeintum. En die dwaallichten zijn nog niet van me af.

Wordt vervolgd.

Gebruikte muziek: Abel Korzeniowski en het is de soundtrack van de film een Single Man

Oud en Nieuw en de Duik

2012-01-06T16:47:00.000+01:00

De voorlaatste Nieuwjaarsduik was die van januari 2010. In januari 2011 werd de duik afgeblazen. De burgers mochten wegens ijsvorming niet in het water springen van onze burgervader. Hoewel ik er zelf geen liefhebber van ben verkeerde ik in de veronderstelling dat het aardige van de Nieuwjaarsduik nu juist het even rond dobberen tussen de ijsschotsen betrof, maar dat bleek niet het geval te zijn. Behoudens een enkele dwarspisser ging er niemand te water. Maar de opkomst voor de duik was dit jaar groot. Maar liefst 60 gegadigden gingen te water aan de Singelstraat.

Net als voorgaande keren heb ik stelling genomen aan de Prinsentuin kant. Dus aan de overkant. Het is een prima plekje. Minder druk en je kijkt frontaal op de menigte en springplaats. Eigenlijk moet de sprong met 2 camera’s gefilmd worden. Ook eentje aan de Singelstraatkant. Bij het bestuderen van beelden van derden, die aan die kant gemaakt zijn, zie ik de beperkingen. En de reden waarom ik aan de overkant sta. Aan de Singelstraatkant kun je de sprong zelf niet goed filmen. Het is er te druk. Er gaat dus altijd een fotograaf voor je staan. Dat zie je hier gebeuren. Fotografen zijn takkelijers. Het beste zou zijn om de fotograaf subiet in het water te duwen. Tenslotte is het de Nieuwjaarsduik. Wat je daar wel weer goed kunt filmen zijn de duikers die uit het water klimmen en hun reacties en/of staat van onderkoeling. Dat mis ik dan weer aan de overkant.

Het gemeentelijk vuurwerk bij de Oldehove heb ik dit jaar vanaf de Verlaatsbrug gefilmd. Vlak bij het kamp van Occupy.

De gebruikte muziek onder het vuurwerk is de Winter uit de Vierjaargetijden van Vivaldi

Onder de Nieuwjaarsduik hen ik naast de muziek van het daar op praam aanwezige en onvolprezen Dweilorkest, ook muziek van het Kronos Quartet gebruikt. Van de CD Caravan het nummer Misirlou twist.

Het camerakruikje - Kerstverhaal

2011-12-24T00:12:00.000+01:00

Vorig jaar rond deze tijd, vroor het. Het had ook al gesneeuwd. Ik kan het me herinneren omdat ik toen het camerakruikje heb uitgevonden. Bij opnamen onder het 0 punt stopt mijn camera ermee. Bij de opname van mijn kerstbijdrage van 2010 was dit het geval. Het was toen rond de –5. Niet alleen lastig maar je vraagt je ook af, of het apparaat nog wel te reanimeren is? Thuis gekomen heb ik hem eerst 2 uurtjes op een warm plekje gelegd. Na hem van de beademing gehaald te hebben, drukte ik voorzichtig op de startknop en het welkoms pingeltje weerklonk als vanouds. Omdat nu duidelijk was dat ik de camera warmer moest vervoeren, kwam ik op het lumineuze idee van het camerakruikje. Op het internet heb ik na getrokken of andere verlichte geesten me misschien voor waren geweest. Misschien is er zelfs al een camerakruikje in de handel? Dit was niet het geval. Dus in het vervolg een fles, kruikje, zakje of wat dan ook, met warm water gevuld, mee nemen in mijn tas. Uiteraard is het zaak te zorgen dat alles goed zit en waterdicht is. Later las ik op een of ander fotografenforum, dat het euvel algemeen voorkomt. De accu van foto en videotoestellen stopt er bij diepvries temperaturen mee. Het advies was; een reserve accu meenemen. Een warme. Uiteraard.

Dit jaar is het aanmerkelijk zachter. Veel nattigheid, maar geen sneeuw. Een kerstaflevering zonder sneeuw is net niks. Maar de kerstverlichting in de Leeuwarder binnenstad is fraai. Erg knap hoe ze die honderden led lampjes in de bomen hebben gekregen. En hoe ze het er weer uit moeten peuteren. Moet er niet aan denken. Ik raak al in de stress bij het zien van een snoertje van 2 meter. Daarom ben ik er ook maar mee gestopt. Bovendien hebben mijn buren hun huizen dermate overvloedig voorzien van verlichte, rendieren, kerstmannen en sterren dat ik zonder extra kosten kan mee genieten.

Occupy Leeuwarden

2011-12-08T23:32:00.001+01:00

De regen en hagelbuien worden af en toe afgewisseld door een bleke zon, die laag aan de horizon staat. Aan de Lange Marktstraat is er ondanks het slechte weer alom bedrijvigheid in het onlangs opgerichte bezettingskamp van Occupy Leeuwarden Het hart van de Friese Financiële wereld is bezet.
Een van de dingen die ik vergeten ben te vragen, was de achtergrond van de Occupyers. Maar op de website van Occupy Leeuwarden las ik dat er geen enkele politieke ideologie achter Occupy zit en de achtergrond zeer uiteenlopend is. De bewoners van het tentenkampement waren vriendelijk. Eigenlijk had ik verwacht dat de lokale kraakbeweging aan te treffen, maar dat was niet het geval.

De bezetters deden me aan de jaren ‘60 denken. De peacevlag in top en een bord dat opriep tot liefde. Gezien de bezuinigingen van dit kabinet had ik meer iets van de barricade op en revolutie verwacht, maar daar was geen sprake van. De website geeft aan dat Occupy geen linkse beweging is, maar een doorsnee van de samenleving, waarbinnen alle politieke stromingen zijn vertegenwoordigd. Het gemeenschappelijke is dat ze zich allemaal zorgen maken over de oneerlijke verdeling van macht en kapitaal. Dat laatste is dan wel weer links, dacht ik. De meeste VVDers zullen vast erg in hun nopjes zijn met de huidige verdeling.
Inmiddels trekken er winterse buien over het land en vraag ik me af of hoe de tentjes het houden. Ook de vraag of dit nu wel of niet een handige manier is om iets te doen aan de graaicultuur en de financiële-crisis of God moge weten in welke crisis we zitten, speelt op het moment. In Amsterdam wordt het tentenkamp voor het grootste gedeelte ontruimd en de winter moet nog beginnen.

De gebruikte muziek: The Cracow Klezmer Band en het komt van de CD the Warrior. Wat dan wel weer toepasselijk is.

Le quattro stagioni

2011-11-25T20:25:00.001+01:00

Door de mist van de afgelopen dagen kon ik niet filmen. Ik ben nog vol goede moed naar het Leeuwarderbos getogen. Vaag had ik achter de grijze soep een gelige gloed gesignaleerd die de aanwezigheid van zon deed vermoeden.

Nu zijn wat mij betreft alle weersomstandigheden prima om te filmen en ik hou van de extremen. Mist kan mooi zijn. Mistige vlagen over het land. Grijze silhouetten van de bomen in de ochtendnevelen. Maar niets van dit alles. De mist nam buiten de stad toe. Je zag geen hout meer. Er was geen bos meer te bekennen en de gele gloed was ook vertrokken. Pech. Maar een aparte ervaring. De afgelopen week dus maar met het archief aan de slag getogen en een compilatie van oude afleveringen en foto’s gemaakt. Meestal maak ik ze alleen voor Mercurius RTV en plaats ze niet op mijn videoblog. Maar deze vond ik wel leuk.

gebruikte muziek:

Abel Korzeniovski

en Suite no 3 van Bach door YoYo Ma

en het laatste muziekje is van de Griekse componist Eleni Karaindrou

De aankomst van Sinterklaas 12 november 2011

2011-11-18T15:01:00.001+01:00

Na mijn verslag van de Sinterklaasintocht van vorig jaar, bleef ik me één brandende vraag zitten? Waar stapt Sinterklaas op? Het lijkt me niet handig om de boot te laten vertrekken vanaf bijvoorbeeld de Willemskade. Kleine kinderen die in de veronderstelling verkeren dat Klaas in Spanje het ruime sop kiest, zouden hem daar per ongeluk kunnen zien opstappen.en even later met het hele zaakje weer in de Prinsentuin zien uitstappen.

Klaas vertrekt bij de Schenkenschans en moet dan nog een eindje per schip de stad door alwaar de juichende menigte aan de walkant hem uitbundig verwelkomt. Mijn eigen Klaas herinneringen had ik al aan dit dagboek toevertrouwd. Maar er zijn nog de Klaasherinneringen die ik deel met mijn eigen kinderen.

Die zijn echter beperkt. Toen de jongste nog een peutertje was viel hun gezin uiteen door echtscheiding. Alhoewel ik nog wel met ze in de Prinsentuin heb gestaan kan ik het me slecht herinneren. Klaas, Kerst en Oud en Nieuw werden meestal in januari gevierd. Ook leuk. Gaf wel een beetje een oorlogsveteranengevoel.

Open Atelierroute Leeuwarden 5 en 6 november 2011

2011-11-11T15:21:00.001+01:00

Industrieterrein de Hemrik ligt er wat verlaten bij. Grote borden attenderen me er op dat ik hier honderden vierkante meters kantoorruimte kan huren. Je vraagt je af of het door de eurocrisis komt.

Het woonhuis en atelier van de beeldend kunstenares Carola Witteveen -die ik in het kader van de Atelierroute 2011 bezocht- lag fraai aan de Froskepôlle. Er was op het moment dat ik er was geen ander atelierbezoek. Maar ik was al vroeg op pad. Dus ik heb weinig zicht op het verdere verloop. De activiteiten in het kader van de atelierroute in de binnenstad trokken me minder. Wel viel het me op er andere kunstenaars aan bod kwamen dan vorig jaar. De aanwezigheid van ateliers op de Hemrik was nieuw voor me. Carola haar grote werk en ruimtelijke werk vond ik het mooist. Maar alle disciplines binnen de beeldende kunst waren vertegenwoordigd.

Zelf glas in lood maken is altijd een van de dingen voor me geweest die ik ooit nog eens wil doen. Ooit heb ik eens een aantal ontwerpen gemaakt die ik zou uitvoeren in het atelier van een Franse glas in loodkunstenaar die mij het oude ambacht tegen een kleine vergoeding zou leren. Toen ik het ontwerp af had was de Fransman vertrokken en zat er decorbouwer of iets dergelijks in het atelier. De ontwerpen zijn nooit uitgevoerd. Mede hier door ging mijn interesse uit naar het atelier van Fenna Grijpma

Aanvankelijk snapte ik niet hoe ze haar werk maakt. Nog steeds niet helemaal, trouwens. Fenna maakt grote kleurige afbeeldingen op folie, die je vervolgens op ramen of andere zaken kunt plakken. Een soort reuze stickers dus. Ze ontwerpt het op de computer en een bedrijf in Leeuwarden bedrukt het. Omdat ik een grafische achtergrond heb denk ik bij een grafische bewerking in kleur altijd in drukgangen. Iedere kleur heeft zijn eigen drukgang. Maar het apparaat waar Fenna haar werk mee gemaakt wordt moet dus een reusachtige printer zijn. Ik kan me voorstellen dat het gebruikt wordt voor winkelramen of iets dergelijks. Eigenlijk een techniek die ik niet mooi vind. Te geplastificeerd. Maar wat Fenna er mee doet is prachtig. Het zijn fraaie dromerige composities in een onnavolgbaar kleur gebruik. De toepassingen op ramen vind ik het mooist. Werk van haar is te zien in zwembad de Blauwe Golf.

De gebruikte muziek is van John Zorn. Ik meen van de CD Filmworks 17.

Een zondagochtend in Hegebeintum

2011-11-04T16:40:00.000+01:00

Als je op zondagochtend in Ferwerd uit de bus stapt is het dorp uitgestorven. Alleen uit de kerk klinkt koorgezang. Voor de kerk staat een hele berg fietsen. Gedurende de 2 km wandelen richting Hegebeintum was het enige tekenen van menselijke aanwezigheid een enkele auto aan de horizon.

De terp is met 8.80 meter boven ANP de hoogste terp van Friesland en Nederland. Afgelopen zomer had ik het plan om te fietsen naar Hegebeintum, maar het is er niet van gekomen. Dus nu maar de bus. Zoals de meeste Friese terpen is die van Hegebeintum gedeeltelijk afgegraven. Veel zijn ook verdwenen. Alleen de terpen waar een kerkje op stond zijn er nog. Het 12^de eeuwse Romaans kerkje van Hegebeintum is beeldschoon. Het is klein en heeft maar één deur. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe het vroeger was als de oude Middelzee buiten haar oevers trad. De Noord Oostenwind het water hoog opzweepte en de boerenbevolking bescherming zocht ik de kerk. Hoe de gebeden nauwelijks boven het geloei van de storm uitkwamen. Op de terugtocht kon ik de zeedijk zien. De Friese dijken zijn pas rond 1980 op Delta hoogte gebracht. Ferwerd lag er nog net zo verlaten bij als op de heenweg. Op het kruispunt op een bankje hingen een paar jongeren die zich zichtbaar aan het vervelen waren. Ze keken naar me alsof ik van Mars kwam. In de kerk galmde het koor nog steeds. Inmiddels zal het de middagdienst wel zijn. Godvruchtige luitjes die Ferwerders.

De gebruikte muziek is Nana van Manuel de Falla. Oorspronkelijk een vocaal stuk. Het wordt gespeeld door de violist Joshua Bell.

Herfst

2011-10-28T13:53:00.000+02:00

Na een uitgebreide speurtocht heb ik deze herfst eindelijk paddestoelen gevonden. Dit in tegenstelling tot vorig jaar. Vorig jaar heb ik vooral in het Leeuwarderbos gezocht.. Maar het blijkt dat je voor een fatsoenlijke paddestoel verder moet fietsen. Het Bos van Epey. Het is een ouder bos maar echt veel heb ik er ook niet gezien. Ook de drol van Wim T. Schippers was weg. Jammer. Veel kunst is er niet over. De laatste tentoonstelling die ik heb gezien was Passages in 2005. De laatste schijnt in 2008 plaats te hebben gevonden. Daarvan bleef de drol die nu weg is over. Daarna heb ik vrij weinig vernomen over een vervolg van Passages. Maar zonder beelden is het bos ook mooi. Gelukkig.

Gebruikte muziek: Joaquin Rodrigo, Andante Nostalgico

Oldehoofsterkerkhof

2011-10-14T18:19:00.000+02:00

langs de laatste restjes van een te warme winter
verkent een bescheiden voorjaarswind het wassende plein
dat even geen plein meer was
maar nu, traag kruipend
uit een cocon van geschiedkundige gelaagdheid,
het gevlijmde hart van de stad
weer in krachtige kwadraten laat kloppen

de laatste rustplaats der bevoorrechten
nu verworden tot stalkamer van de heilige koe
kan eindelijk rustig inklinken voor honderden jaren
of niet minder lang
aan de periferie van een majestueuze bovenstad
met het oude, vertrouwde baken:
de Oldehove

Melvin van Eldik

De Oldehove is veelvuldig bezongen. Menig dichter heeft zijn/haar diepste zielenroerselen gewijd aan de historische bouwfout. De echte Liwwader haalt opgelucht adem als hij na afwezigheid de kromme toren weer ziet.

Op 22 oktober tijdens de Dag van de Leeuwarder Geschiedenis zal er een poëzieavond worden gehouden in de Oldehove waar bekende en minder bekende dichters een gedicht voordragen over, jawel de Oldehove of het aanpalende plein het Oldehoofsterkerkhof.
Reden dus om met Melvin van Eldik een nieuw gedicht “Oldehoofsterkerkhof” op te nemen. Omdat één gedicht wat mager is, besloten we ook het gedicht Prînsetún maar te doen. Ligt tenslotte lekker dicht bij elkaar. In de serie “een poëtisch stadswandeling” die ik voor Mercurius RTV maakte in 2006 heb ik met meerde dichters hun gedicht over het geliefde stukje stad opgenomen. Met Tjisse Hettema die niet zo blij was toen het kerkhof geruimd werd en plaats moest maken voor een parkeergarage. Het is ook wat onwaardig naar het verleden toe, zo een parkeergarage. Er werden wel een hoop botjes gevonden en scherven en zelfs nog een stukje Romeinse villa. Ook kregen de archeologen enig inzicht in het waarom de Oldehove bijna een meter uit het lood staat. Niet dat hij er rechter door gaat staan. Maar toch leuk. Melvin is ook de derde dichter waarmee ik een gedicht opneem over de Prinsentuin.
Op de website van Tresoar vond ik uit de Poëtische stadswandeling nog de de Koperetún van Hylke Tromp.
Met Melvin heb ik meerdere gedichten opgenomen waarvan de Zuid Vleugel me het meest bij staat. De Zuid-Vleugel van het oude Bonifatiushospitaal werd als laatste van het complex gesloopt. Vlak voor de sloop konden we er het gedicht Bonifatiushospitaal of Bonnehos nog opnemen. Geweldig decor. Jammer genoeg zijn de opname niet in mijn bezit. Wel vond ik deze uit oktober 2008 daterende foto’s. In november van dat jaar was de Zuid-Vleugel geschiedenis. Nu is het een luxe nieuwbouwwijk.

Wel heb ik nog “Westeinder” van Melvin. Uit oktober 2009. Niet eerder op mijn videoblog geplaatst. Ik was nogal in me nopjes met de wolkenluchten kan ik me herinneren en heb veel hals brekende toeren moeten uit halen om een grijze grijpvogel (een F16) te filmen. Nog bijna met me vriendinnetje opgepakt door militaire politie omdat ik door het hek van de vliegbasis stond te filmen of me anderzijds verdacht ophield in de buurt van de basis. Je moet wat doorstaan om een beetje leuk filmpje te maken.

Onder Westeinder heb ik muziek gebruikt van de Griekse componist Elini Karaindrou. Onder Oldehoofsterkerkhof een live opname van John Zorm met de groep Bar Kokbha en onder Prînsetún het nummer Le voyage de Sahar van Anouar Brahem.

Pompoendorp Jellum

2011-10-07T16:14:00.000+02:00

De grootste pompoen dit jaar, trof ik aan in de doarpstún van Snakkerburen. Een kruiwagen vol. Tijdens het pompoenfestival in pompoendorp Jellum trof ik geen grote pompoenachtige aan. Mogelijk dat ik de afdeling bovenmaats gemist heb. Wel een hele boel kleine en middel maten. Maar geen reuzen. Jammer. Slechte zomer. Aan het pompoenfestival is ook geen pompoen meer aan. De marktkramen strekten zich uit van ver voor het dorp tot ver na het dorp. Het antroposofisch speelgoed en de rechts gedraaide biologisch dynamische broden vlogen om je oren maar een fatsoenlijke pompoen was in geen velden of wegen te bekennen. De eerste festivals in Jellum hadden een bepaalde charme omdat veel bewoners mee deden en hun zelf verbouwde spullen voor de deur etaleerde. Ik kan me 10 tallen soorten pompoenen en kalebassen herinneren. In alle soorten en maten. En veel joekels. Nu is het alleen maar een geitenwollen sokkenmarkt met een expositie van een andere alcoholische kunstenaar in de kerk. Voor mij is Jellum geen pompoendorp meer.

Gebruikte muziek is van The Itch. Het is een soundtrack. Ik weet niet van wat?

Bruisend Bilgaard, kleurrijk op de kaart

2011-09-30T16:30:00.002+02:00

Op de Ground Zero van Bilgaard is al sinds enige tijd een nieuw winkelcentrum herrezen. Het werd nu dus tijd voor de wijk om zich enig sinds te profileren. Onder het motto “Bruisend Bilgaard, kleurrijk op de kaart” werd op de 24 september een soort opendag dag gehouden. Bedrijven, verenigingen en organisaties anderzijds hielden op die datum een open dag of presenteerde zich in en rond het winkelcentrum. Ik ben niet veel verder gekomen dan de Leeuwarder Luchtvaart Club Aeria. Mens en hobby zijn altijd een dankbaar onderwerp voor mijn dagboek. Jammer genoeg werd er geen demonstratie gegeven. Kennelijk was dat iets te bruisend. Maar het zijn dan ook geen kleine vliegtuigjes en een draai maken tussen de flats was te riskant,. De club vliegt op de vliegbasis. Daar zou ik dan met toestemming van de vliegbasis misschien eens langs kunnen, maar dan mag je weer niet filmen of ze zouden dan het gefilmde materiaal achteraf moeten zien om te kijken of ik niet stiekem de bunker met kernkoppen heb gefilmd om door te sluizen naar een minder bevriende mogendheid. Dus laat maar. Op de grond waren ze ook leuk.

Via de dierenambulance nog even naar de brandweerkazerne gefietst, maar daar was de demonstratie auto open knippen net afgelopen. Rondje hoogwerker zat er ook niet in, daar was het te druk voor. Voor mij staat Bilgaard kleurrijk op de kaart.

Gebruikte muziek: Bar Kokhba

Het schip en lading, the final countdown

2011-09-16T19:55:00.001+02:00

Het Schip en de lading het project van stadskunstenaar Marten Winters kwam zondag, 11 september weer een stap verder. In februari van dit jaar heb ik een verslagje gemaakt van de bouwactiviteiten en op 11 september was het zover. Onder grote publieke belangstelling werd op spectaculaire wijze het schip van papier-maché over de muren van de oude gevangenis getild.

De tewaterlating zelf kon ik helaas nier meer filmen omdat me accu van mijn camera leeg raakte. Maar ik vond het ook welletjes. Bijelkaar had ik bijna 6 uur achter het schip aangerend. Het uittillen was spectaculair en het transport fraai.

De volgende dag vernam ik op het nieuws dat de boot water maakte. Vrijwilligers zouden al pompend de nacht in het ruim van het schip hebben doorgebracht. De dag daarop werd hij voor nader onderzoek weer uit het water getild. Dat is het laatste dat ik vernomen heb over het project.

wordt vervolgd

De gebruikte muziek is van Bar Kokhba. Het middenstuk is van de the Cracow Klemzer Band een Balkan Dance

De Koninklijke Parade tijdens het Hofstadfestival, 10 september 2011

2011-09-16T14:53:00.001+02:00

Leeuwarden wil zich profileren als hofstad. Hiervoor werden een aantal evenementen aan elkaar gekoppeld die de naam Hofstad festival kregen. Een van de evenementen betrof de Koninklijke kostuumparade. Een kleine 100 historische Koninklijke figuren werden per praam door de binnenstad gevoerd. Nu zie ik Beatrix niet zo snel op een boerenpraam onder de Leeuwarder bruggen en pijpen tuffen. Maar Marijke Meu en Anna van Hannover vonden dat kennelijk geen punt. Ook Prins Bernhard had ik niet zo snel onder de Brol verwacht.

De kostuums waren prachtig gemaakt. Het vervoer per Praam vond ik minder. Het had iets komisch. De kleine pramen volgepropt met Koninklijke figuren. Maar ik ben geen monarchist, alhoewel ik Beatrix wel een jofel mens vind. Wat ik een beetje tegen het Koningshuis heb is, dat het de enorme verschillen tussen rijk en arm accentueert. Friesland is nooit een van de rijkste provincies geweest. In de tijd van de stadhouders was er diepe armoede in Leeuwarden. Dan komt de pracht en praal van het Stadhouderlijkhoof me vreemd over. Ook het idee dat het Keramiekmuseum, het Princessehof ooit het woonhuis van Prinses Louise van Hesse was met als achtertuintje de huidige Prinsentuin.

In Wikipedia staat het volgende over haar. "Door haar aardige karakter werd ze in Friesland heel populair. De bevolking gaf haar het koosnaam Maaike Muoi (muoi is het Friese woord voor tante) Deze bijnaam leeft nu nog steeds voort. Tevens is het verhaal bekend dat ze in haar draagkoetsje vaak door de straten van Leeuwarden ging. Ze wierp dan steevast suikergoed naar de joelende straatjeugd". Dat is dan wel weer lief.
Marijke Meu voer ook mee op de parade, maar eigenlijk herkende ik alleen Napoleon met zijn beeldschone vrouw Josphine. Een mooie parade. Maar die pramen.

Marijke Meu

De gebruikte muziek is van Abel Korzeniowski en komt van de CD Tangerine beach

Callsign PA2JG

2011-09-09T09:17:00.000+02:00

De Tuinbouwbuurt wordt meestal het Rode Dorp genoemd. Toen ik hier pas woonde, verkeerde ik in de veronderstelling dat de bijnaam te danken is, aan het de politieke voorkeur van de bewoners. Echter dit bleek niet het geval te zijn. De naam het Rode Dorp heeft betrekking op de rode stenen en pannen waarmee het buurtje rond 1920 is gebouwd onder de rook van de Friesche Vlag of Coöperatieve Condensfabryk. Het buurtje viel altijd onder het beheer van Woningbouwvereniging Patrimonium en is altijd keurig onderhouden. Een broeinest van linkse activisten heb ik nooit gesignaleerd.

Op een ochtend werd er achter mij in de Kwekerijstraat een hoogwerker afgeleverd. Buurman Jelle had voornemens de antenne die al sinds jaar en dag tegen zijn huis geschroefd staat, op te knappen. Het betreft een drietraps telescoop antenne die ik eigenlijk nog nooit in uitgeschoven staat gezien heb. De antenne is een belangrijk baken voor me. Het Rode Dorp is niet groot maar de straatje lijken erg op elkaar. Vooral toen ik hier pas woonde was het handig. Ingeklapt steekt hij nog een end boven het huis uit. De geplande werkzaamheden waren kennelijk te ingrijpend om met de ladder te verrichten. Vandaar de hoogwerker. Jelle is radiozendamateur. Hij heeft hier voor een officiële vergunning.

Ondanks dat ik voor een radiostation werk, weet ik weinig van het technische gedeelte. Als jongetje heb ik ooit een kristalontvanger in een jampotje gemaakt. Doormiddel van een oordopje kon je er merkwaardige piepjes en ruistonen mee ontvangen. Soms zelfs wat vage stemgeluiden. Een magisch gebeuren dat erg op mijn fantasie werkte. Eindelijk contact met verdwenen beschavingen of het buitenaardse. Verder dan dit technische hoogstandje ben ik nooit gekomen. Als Jelle het over kilohertz heeft of andere technische termen gebruikt, knik ik wel begrijpend maar snap het niet. Dat hoeft ook niet. Het zou iets af doen aan de magie.

In overleg met Jelle heb ik muziek van de Shadows gebruikt.

De Ecokathedraal bij Mildam

2011-08-30T16:20:00.003+02:00

De dorpeling aan wie ik de weg naar de Ecokathedraal vroeg, antwoorden dat het wel aardig was. Niet zonder minachting mijn kant opkijkend, vervolgde hij met “als je er van houdt”. Hij wist nog te vermelden dat hij vroeger les had gehad van Louis le Roy, de landschapsarchitect die de Ecokathedraal aan de IJnzenlaan heeft gemaakt. Le Roy woont kennelijk nog in de buurt van Heerenveen. Hij moet nu rond de 85 zijn.

Bij de kathedraal was niemand. Het terrein is 24 uur per dag toegankelijk. Bij de ingang staat een bord met de vermelding dat betreding geheel op eigen risico is. Overigens de enige vermelding die ik kon vinden. Geen aanduiding met waar het overgaat of wat het is? Geen bordjes parkeren, wc, terras of andere truttigheden waar toeristen op afkomen. Niets van dat. Zalig. Er was zelfs geen bankje te vinden. Wat de Ecokathedraal precies inhoud, is me nog steeds niet al en geheel duidelijk. Ook de kunstenaar zelf geeft geen sluitende omschrijving. Een project in ruimte en tijd. Mooi. Maar zegt niets. Een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur kunnen worden bestudeerd. Dat wil ik geloven. De natuur kan er naar hartenlust voort woekeren. Ik hou het erop dat het een bijzondere en vooral geheimzinnige plek is. En dat Louis le Roy er een uniek bouwsel heeft neer gezet.
Het beheer van de Ecokathedraal is in handen van Stichting Tijd. De webstite van de Ecokathedraal is www.ecokathedraal.nl

De gebruikte muziek is o.a. van Jon Hopkins

De Boat Giet Oan, zaterdag 23 juli, 2011

2011-08-06T16:57:00.004+02:00

Net als vorig jaar wil het maar niet zomeren. Alle leuke evenementen dit jaar werden getroffen door regenachtig weer. Zo ook de Boat Giet Oan.

Wat ik ervan begrepen heb betrof het een elstedentocht voor historische schepen. In ieder geval lagen er 200 historische schepen gedurende een regenachtig weekend in Leeuwarden. Het bood de mogelijkheid om een historisch schip te bezoeken, waarbij de schipper dan iets zou vertellen over de historie van het schip. Neem ik aan. Zo iets.

De schepen lagen verspreid over de hele stad. Echter, mijn historische schepenroute eindigde al snel op het terras van de Koperen Tuin met een historisch pilsje, onder een reusachtige parasol waar de regen vrolijk op kletterde.

gebruikte muziek: the Cracow Klezmer Band met John Zorn

Need for speed painting, Leeuwarder Dagboek 122-2

2011-08-02T22:02:00.003+02:00

Ondanks de ingevoerde zomerstop heb ik toch een aantal evenementen bezocht en een verslagje van gemaakt. Het meest recente betrof : Speed Race Painting. Het spektakel werd gehouden in de onlangs verbouwde parkeergarage onder het Zaailand.

De organisatie is me onbekend, echter daar de openingshandeling door Cultuur Wethouder Isabelle Diks verricht werd, doet het vermoedde rijzen, dat de gemeente er iets mee te maken heeft. De al dan niet tijdelijke kunsttoepassingen van de Isabelle bezorgen menig Leeuwarder nog steeds op zijn tijd een woelige nacht. Zo hadden we enige tijd terug het spiegeleieren kunstwerk op het Zaailand. Vrolijk kunstwerk, mooi vanuit een satelliet waarneembaar. Alleen zonder zonnebril over het Zaailand lopen was niet meer mogelijk. Of je nu bij de kapper zat, bij de supermarkt of gewoon op de hoek van straat; iedereen leek gebukt te gaan onder de vraag, ‘wat heeft dat wel niet gekost’? Speed Race Painting is stellig goedkoper. Een paar vellen papier en flessen plakkaatverf kunnen de kop niet kosten en je hebt er toch een heel spektakel voor. Bovendien al dat gezeur over wat het dan wel of niet zal kosten, word ik de laatste tijd niet goed van. Wat me ook niet al en geheel duidelijk is, betreft de vraag of het nu kunst is, of gewoon een leuke toeristen trekker. Maar we houden er wel een heel groot schilderij aan over. Ik ben benieuwd.

Gebruikte muziek: Link Wray & His Ray Men - Jack the Ripper en Dick Dale & his Del-Tones - pumpkin and honey bunny, misirlou

Leeuwarder Dagboek 122, Simmer yn de Zuidlanden

2011-08-02T21:47:00.003+02:00

In juli heb ik het fierljeppen bezocht dat in het kader van “Simmer yn de Zuidlanden” door de Theatergroep Tryater georganiseerd was. De locatie Techum vond ik wat afgelegen maar had ook wel weer wat. Techum aan Zee betrof een stukje zand aan de Wirdumervaart. Met een flink brede sloot waar gefierljepd werd. Het betreft een folkloristische Friese sport die zijn oorsprong vindt in waterige polders waar de boeren alleen fierljeppend over de vele sloten konden springen om te zoeken naar kievitseieren en geheime Berenburg kruiden.

Net zoals bij het skûtsjesilen heeft men van de nood een deugt gemaakt en er een provinciale sport van gemaakt. Het ljeppen is niet ongevaarlijk. Het is zaak om tijdens de sprong zo hoog mogelijk in de stok te klimmen, teneinde zo ver mogelijk te ljeppen. Hierbij komt het niet zelden voor dat iemand uit de paal stort en een doodklap maakt. Naast het geljep werd er ook hard gelopen door de nieuwbakken Techumse huisvaders en vonden er uiteraard theatervoorstellingen plaats die ik erg duur vond en derhalve niet bezocht heb.

Gebruikte muziek: Bar Kokhba Sextet met John Zorn

Zomerstop

2011-06-23T18:58:00.001+02:00

Bloemenmarkt 2011

2011-06-11T19:03:00.000+02:00

Hemelvaartsdag viel dit jaar op een zonnige dag. Dat maakt de jaarlijkse bloemenmarkt op de Lange Marktstraat welzo vrolijk. Pak weg 2 km bloemen en druk. Heel druk.

Het Fries Straatfestival 2011

2011-06-07T16:47:00.002+02:00

Wederom had het Straatfestival te kampen met donker en regenachtig weer. Evenals vorig jaar signaleer ik spatters op de lens. Wat jammer is. Maar niemand liet zich hierdoor tegen houden. Zowel de theatergezelschappen en het publiek niet, dat in grote getallen toegestroomd was. Het Straatfestival vind ik verre weg het leukste evenement van het jaar. Bewonderenswaardig vind ik de aandacht en het werk dat aan de kostuums en de hele entourage besteedt is. Temeer omdat het geheel zonder winstoogmerk plaats vindt. Lijkt me trouwens ook niet niks om met een pak met een 2 meter lange draken kop door de stad te sjouwen. Of op stelten. Wat dat aan gaat lijkt het festival soms wel wat op carnaval.

De gebruikte muziek is van Frank Zappa. Wat me opvalt is dat muziek uit de jaren 60 vaak veel vrolijker is dan wat daarna kwam. Ik had wel wat problemen met beschadigde mp3 bestanden. Zodat ik er later weer aan moest gaan sleutelen. Dat is misschien wel te horen.

Het nieuwe Friese Proviciehuis

2011-06-03T19:35:00.002+02:00

Het nieuwe Provinciehuis aan de Tweebaksmarkt voegt met zijn 45 meter iets toe aan de skyline van Leeuwarden. Misschien niet zo enthousiast als de Achmeatoren met 115 meter. Maar toch, het nieuwe bouwsel mag er zijn. De afgelopen Dag van de Bouw bood de mogelijkheid om de nieuwe aanwinst van binnen te bekijken.
Klachten van omwonende betrof voornamelijk het ontbreken van groen op de binnenplaatsen. Nu valt er niet te verwachten dat er op de parkeerkelder een fatsoenlijke begonia kan groeien, maar voor de 80 miljoen die het geheel gekost heeft, had de aannemer best een leuke vijver met wat pompeblêdden kun organiseren.

Toen ik de beelden terug zag viel me op dat het hele zaakje vol gegooid was met gele, onkruidwerende steentje. Die overigens helemaal niet zo onkruidwerend zijn. Mijn buurman heeft ze ook, maar die staat zich een ongeluk te schoffelen. Duidelijk is ieder geval dat er voorlopig geen voornemens zijn tot aanplant van struiken of gewassen anderzijds. Jammer. En een gemiste kans om wat meer groen in de binnenstad te krijgen. In hoeverre de binnenplaats voor publiek toegankelijk is, is me niet helemaal duidelijk. Gezien de ruimte die het hele gebouw inneemt in de binnenstad had me dat wel realistisch geleken. Een paar bankjes onder een boompie bij de vijver met pompeblêdden was leuk geweest. Niet dus.

De gebruikte muziek is van Jan Garbarek

De molkfarder, Ruurd Wiersma

2011-05-20T16:39:00.000+02:00

Van het verhaal over het leven van Ruurd Wiersma (1904 – 1980) dat de rondleider van het Ruurd Wiersmahuis vertelde, heb ik alleen het gedeelte gebruikt dat zich afspeelt in Birdaard. Dit om technische reden. Niet omdat het niet interessant was. In tegendeel. Ik zag de speelfilm helemaal voor me. Het decor staat er nog onaangetast door de tijd. Het woonhuis en het dorp Birdaard aan de Dokkumer Ee. Alle ingrediënten zijn er. Het melkvervoer per praam langs de oude melkfabrieken langs de Ee. In de jonge jaren nog met de stok voortbewogen. De tragiek van een liefde met een meisje van andere en dus de verkeerde religieuze achtergrond. De dorpelingen die de kunstuitingen van Ruurd maar prutswerk vonden. De worsteling met religie. En natuurlijk de Elfstedentochten met de schaatsers die 2 keer door het dorp kwamen. Op weg naar Dokkum en terug richting Leeuwarden.

Wiersma heeft 300 schilderijen gemaakt. Waarvan slecht een klein gedeelte in bezit of in bruikleen is van de Stichting Ruurd Wiersmahûs. Het betreft z.g. naïeve kunst Ik vind het werk vooral vrolijk. Kom daar vandaag de dag in de beeldende kunst maar eens om. Kunst is een serieuze zaak en daar past meestal geen humor of olijkheid bij. De kinderlijke fleurige mannetjes en vrouwtjes lijken allemaal te juichen en er zin in te hebben. Door het gebrek aan diepte doet ook een beetje denken aan primitieve kunst. Daar waar er pogingen gedaan worden om het perspectief toe te passen wordt het verkeerd uitgevoerd, zodat de ramen naar de verkeerde kant open gaan. Maar het mag de pret niet drukken. Ook het gebruik van alleen primaire kleuren geeft het werk een bepaalde helderheid, die prachtig is.

Het leuke van het museum lijkt me dat het verhaal en het werk niet alleen behouden blijft maar ook aangevuld wordt. Internet kan daar vandaag de dag een rol inspelen. Even zoeken op marktplaats.nl leverde een aantal naieve schilderijen op. Geen Wiersma, maar echt gezocht heb ik niet. Overigens hoorde ik dat Wiersma bij leven wel degelijk werk verkocht. Het Wiersmahuis werd bezocht door de langsvarende bootjes toeristen. Er zaten meer kunstenaars in Birdaard maar het werk van Ruurd zal betaalbaar geweest zijn en de paneeltjes makkelijk mee te nemen als herinnering aan een fraai stukje Friesland.

De gebruiktemuziek is van Eleni Karaindrou

Monument in het fluitenkruid

2011-05-13T19:38:00.002+02:00

Tussen het fluitenkruid en de pluisbollen van de paardenbloemen heb ik eindelijk het Elfstedenmonument gevonden. Verwarring alom. Er is dus een Elfstendenbruggetje. Dat is een beroemd bruggetje en ligt bij Bartlehiem. En dan is er een Elfstedenmonument en dat ligt bij Gystjerk. Het monument is bij gebrek aan Elfstedentocht nog niet beroemd. Het is gemaakt in 2000. Sindsdien heeft er geen tocht plaats gevonden, zodat er nog geen beelden van een juichende menigte op het brugmonument over de wereld verspreid zijn. Zoals dat met het houten Bartlehiemer bruggetje wel het geval is geweest. Nog even wachten dus. Maar het is wel een heel mooi monument. Prachtig, het blauwe geheel in het groene land. Het is een soort Elfstedenarchief. Als het helemaal af is, wat nog niet het geval is, dan zitten er 7500 tegeltjes van rijders op. De zuid kant van de brug is nog kaal. Het wachten is op de eerst volgende tocht. Pas daarna wordt het afgemaakt. Duurt wel lang maar we blijven hopen. We hebben gelukkig al één beroemd bruggetje. Dat scheelt.

De gebruikte muziek is wat experimenteel. Ik wil het eens uitproberen. Eigenlijk vind ik het wat te dromerig. Ik hou meer van ritmes. Van iets dat een beetje door tuft. Maar het heeft wel sfeer. Het is muziek van begin jaren ’70, van de groep Tangerine Dream en het komt van de CD, Phaedra. Was vroeger een LP, uiteraard. Niet meer te draaien als er kras op kwam.

De koningin van de Potmarge

2011-04-29T17:05:00.003+02:00

De Potmarge is enige jaren geleden in het kader van het project de Blauwe Diamand, uitgebaggerd. Een fabriekje in aromatische stoffen dat er ooit stond werd gesloopt. Het fabriekje loosde dagelijks vrolijk gekleurde giftige stoffen in het riviertje. Het heeft plaats gemaakt voor woningen, die prachtig liggen aan de oude waterloop die ooit de afvoer van de stad was. Een persleiding onder de rivier brengt nu zonder schade aan het milieu, het rioolwater naar een zuiveringsinstallatie aan de rand van de stad. Bijna dagelijks fiets ik langs de Potmarge. Rond deze tijd van het jaar is het er schitterend. In de tuinen van een scholengemeenschap staat een bijenstal. Dit jaar werd er voor het eerst een Open Dag gehouden.

Zoals veel diersoorten wordt de bij in haar voortbestaan bedreigt. Er is sprake van een wereldwijde bijensterfte. Het ene moment lees je dat het door het mobiletelefoonverkeer komt en de volgende dag zou het weer door het landbouwgif komen. Het probleem kent duidelijk meerdere oorzaken. Handig is het niet want bijna alle planten op aarde zijn afhankelijk van de bestuiving door het beestje voor hun voortplanting. De sterfte onder bijen vormt een bedreiging voor de voedselketen. Maar in de bijenstal aan de Potmarge zijn er nog volop bijen gelukkig. De komende zomer worden nog open dagen gehouden op de laatste zaterdag van de maand en is te vinden op het terrein van het AOC in de Jansoniusstraat vlak bij de Potmarge.

De 2de Leeuwarder Molendag

2011-04-22T16:47:00.005+02:00

De Amerikaanse windmolen (windmotor) is met een come back bezig. Veel van de molens verkeren in een deplorabele staat en worden gerestaureerd. Om het Heitelân droog te houden is het niet echt nodig. Daar voorzien de gemalen van het Wetterskip in. Een aantal molens waren al Rijksmonument en dienen dan onderhouden te worden. Maar van veel oude molentjes resteert slecht een hoop roest.

Een bedrijf in Wirdum dat de verpieterde molens opknapt, had in het kader van de 2^de Leeuwarder Molendag zijn deuren open gezet. Het is overigens ook mijn tweede verslag van de Lokale Molendag.
De Eerste Leeuwarder Molendag

De gebruikte muziek is van Philip Glass

Het Elfstedenbruggetje van Bartlehiem

2011-04-15T16:09:00.003+02:00

Wie vanuit Birdaard via de west kant van de Dokkumer Ee richting Leeuwarden fietst, komt ter hoogte van Bartlehiem een richtingbord met daarop “Elfstedenbrug” tegen. Dit doet vermoeden dat het bekende bruggetje vlak bij is. De fietser heeft hier de keus om zijn fiets op zijn nek te nemen en zwemmend de overzijde van de Ee te bereiken of een tocht van pakweg 20 km te maken om via Leeuwarden het Elfstedenmonument te bewonderen. Terug fietsen naar Birdaard en daar de enige brug over de Ee oeversteken zou korter zijn. Het brugje ligt over het riviertje de Murk vlakbij Gytjerk en niet bij Bartlehiem, wat het bord doet vermoeden. Met de door het bord gevoede foute informatie, ging ik ook dit jaar opstap om eindelijk het beroemde monument te filmen. Net als voor gaande jaren was er geen Elfstedenbrug bij Bartlehiem. Omdat het menselijk ras bij Barlehiem uitgestorven is, was ik niet in staat om de weg te vragen. Is er in andere dorpen altijd een SRVwagen, bij Barlehiem is dit niet het geval. Er staan huizen, maar die ademen net als de rest van de gemeenschap een totale verlatenheid uit. Bij gebrek aan brugje ben ik door gefietst naar Birdaard. Birdaard is een prachtige dorp met een fraaie oude houtmolen. Het is een van de oude Friese Ot en Sien dorpen waar de tijd lijkt stil te staan. Waar geen of slechts hele kleine nieuwbouwwijken zijn. Een kroeg en een winkel die dicht zijn, uiteraard. En een lief houten kerkje. Compensatie genoeg voor het bruggetje dat niet in Bartlehiem ligt.

Overigens kwam ik later bij naspeuringen op het internet er achter dat Bartlehiem wel degelijk een beroemd bruggetje heeft. Het houten bruggetje verwierf faam door de tv beelden van de laatste Elfstedentocht. Kennelijk komen er nog ieder jaar toeristen op af om het typisch Fries brugje te bewonderen. Maar het is dus niet het monument met de tegeltjes. Maar toch een beroemd brugje. Zo is dat.

De gebruikte muziek is van Johann Pachelbel, de Canon in d major. Dan heb ik nog een kort stukje gebruikt en wel van Joaquin Rodrigo, de Andante Nostalgico. Het is dezelfde meneer die het schitterende Concierto de Aranjuez heeft gemaakt en dat hoor je wel. Ik gebruik weinig klassieke muziek. Het is vreemd monteren met muziek uit een tijd dat er nog geen video was. Gevoelsmatig klopt er dan iets niet helemaal.

De Friese Modelbaan Club

2011-04-02T16:25:00.000+02:00

Marklin was het beste merk treinen voor een modelspoorbaan. Dan had je nog treintjes van het merk Fleischmann. Bij ons in de buurt waren er verschillende mensen die op zolder een modelspoorbaan hadden. Soms over de hele zolderverdieping. Met uit of inklapbare emplacementen. Zelf had ik een treintje van het merk Trix. Trix was wat goedkoper. Het betrof een starterspakket met voldoende rails om een ronde baan te maken en slecht 4 of 6 stukken rechte rails. Zodat de mogelijkheden beperkt waren. Het lag in de bedoeling op er in een later stadia meer rails, wagons en spoorovergangen bij te kopen. Zover is het nooit gekomen. Ik had een wat destructief karakter en schuwde het experiment niet. Mijn interesse ging ook uit naar de binnenkant van het locomotiefje zodat de het geheel al spoedig was ontleed of anderzijds grondig was teruggebracht tot elementaire onderdelen. Het rondjes rijden vond ik niks. Er moesten vooral veel botsingen en ongevallen plaat vinden. Mijn interesse ging meer uit naar de scheikundedoos. Groenige borrelend papjes en merkwaardige sulfaat groeisels vond ik interessanter. Met name het explosiegevaar boeide me, uiteraard. De Trix kreeg dan ook te maken met terroristische aanslagen en ander ongerief waartegen het treintje niet bestand was.

De Friese Modelbaan Club is de grootste modelspoorclub van Noord-Nederland. In het clubgebouw is een ruimte van 36 x 11 meter helemaal volgebouwd met trein emplacementen. Uiteraard was alles in druk bedrijf. Trots van de club was duidelijk de oude watertoren die ooit bij de Schrans gestaan heeft. Hij was ook prachtig gemaakt. Inderdaad merkte een clublid op dat het eeuwig zonde is dat het bouwsel gesloopt is. Het hekenbare gedeelte, dus het oud Leeuwarden vond ik het leukste. Leuker dan de bergdorpen waar de trein zich door tunnels van beboste bergen baant. Maar ook prachtig. Leuke hobby. Volgend jaar maar is kijken hoe het met oud Leeuwarden staat.

De muziek is een beetje een allegaartje ik heb iets van Doc Watson & David Grisman gebruikt en een oud nummer van John Mayall. En een klein stukje is afkomstig van Nina Simone

Nomen Nescio

2011-03-25T19:48:00.003+01:00

Nomen nescio (NN) is een Latijnse uitdrukking die betekent ik weet de naam niet of informeel naam onbekend. Dit heb ik geleerd op de rondvaart per praam, die in het kader van de Dag van de Zorg (zaterdag 19 maart 2011) werd georganiseerd door ZIENN. Nu wist ik wel dat de Terp het tehuis voor dak- en thuislozen haar naam een poosje terug veranderd had in ZIENN, maar ik had er nooit bij de betekenis ervan stil gestaan. Het staat dus voor Zie de anonieme mens of iets dergelijks.

Het was een mooie rondvaart met stalend weer. Per praam werd er langs de ZIENN locaties gevaren met een explicatie bij monde van o.a. directeur Kees van Anken. Een leuk alternatief voor een zorginstelling die de deur niet open wil zetten in verband met de privacy van de bewoners. Bovendien lopen er genoeg dak- en thuislozen in het wild rond in Leeuwarden. Er waren in de stad trouwens weinig zorginstellingen die aan de dag mee deden. Terecht. Ik denk dat het al snel uitloopt in aapjes kijken. Om toch iets over het werk te kunnen vertellen was de praamtocht een prima alternatief.

De gebruikte muziek is van Ludovico Einaudi. Het nummer heet Andare. Andare is Italiaans voor ‘gaan’. Gaan in de zin van recht voor uit in tempo. En dat gingen we wel in de praam. Ik had het al eens eerder gebruikt voordat ik aan internet versie van het dagboek begon. Maar ik vond het goed passen bij de rondvaart.

Lente

2011-03-18T16:24:00.001+01:00

Eindelijk weer lente. De eerste fietstochten zijn weer gemaakt. Zoals ieder jaar weer iets te enthousiast. Er waren tot nu toe slechts een paar mooie dagen. Alles was nog kaal. Dus verder dan het Leeuwarderbos ben ik eigenlijk niet gekomen. Het gebied tussen De Blauwe Golf en de nieuwbouw van de NHL is op de schop genomen. De Kinderboerderij is gekrompen, maar staat er nog. Ook dit jaar kan de jeugd van Bilgaard hier het wonder der geboorte aanschouwen. Er waren lammetjes. De manege en al het groen er omheen heeft de herbestemming van het gebied niet overleefd en heeft plaats moeten maken voor een parkeerterrein. De kenniscampus heeft kennelijk erg veel parkeerterrein nodig. Maar misschien wordt er nog iets anders gebouwd. Wie het weet mag het zeggen. Van mij mogen ze de lammetjes er best een paar parkeervakken bijgeven.

De gebruikte muziek is van de Griekse componist Eleni Karaindrou

Berichten uit de wijk Nylân

2011-03-04T15:52:00.003+01:00

Begin deze week werd ik gebeld door Rob Mol. Rob heeft een timmerwerkplaats in het oude gebouw van de Piter Jellesschool in de wijk Nylân. Ik had hem ontmoet toen ik opnamen maakte voor de afgelopen atelierroute van november vorig jaar.atelierroute 2010 Iedereen in het oude schoolcomplex had een brief van de gemeente in de bus gehad met de mededeling dat de gemeenteraad de kosten die aan het gebouw verbonden zijn, gaat bespreken. Het Kabinet Rutte bezuinigt zwaar op de gemeenten en de gemeenten proberen uit alle hoeken en gaten geld bij elkaar te schrapen.

Omdat het gebouw niet binnen een bestemmingsplan valt, was het voorlopig in handen van Carex gegeven, die het uitbaat ten behoeve van kunstenaars en starters van bedrijfjes. Carex is een soort anti-kraak en beheert ook de Blokhuispoort. De nieuwe bestemming zou een speeltuin zijn. Ruimte genoeg. Dat wel. Je kunt er zo een tweede Ponypark Slagharen beginnen. Maar ik zie het niet direct gebeuren. Wedden dat het doorverkocht wordt aan een project-ontwikkelaar?

De gebruikte muziek is van Bela Fleck & Edgar Meyer - Music for two. Het is iets van Bach. Ook het tweede deuntje is een klavecimbelwerk van Bach. Prelude en Fuga nr 1 in c.

Hart voor Natuur

2011-02-25T16:55:00.005+01:00

Bij het protest tegen de bezuinigingen op het cultuurbeleid van november vorig jaar waren meer mensen betrokken dan bij de demonstratie van zaterdag 19 februari. Dit keer ging het om de bezuinigingen op het natuurbeleid. De Lange Pijp stond niet vol. Behalve dan, met schapen en de landelijke media die op de schaapskudde met herder afgekomen waren. En natuurlijk waren de politieke partijen er. Ze voerde campagne voor de komende verkiezingen. De PvdA deed haar best ook een beetje jong en groen over te komen. En de VVD hield zich als veroorzaker van de commotie, begrijpelijkerwijs wat afzijdig.

De muziek is van: The Seatbelts - de Ierse groep Kila en het laatste stukje banjo muziek komt van Bela Flack.

De Kleine Wielenloop, SV Friesland

2011-02-18T18:24:00.002+01:00

Op 12 februari vonden er 2 sportevenementen plaats in Leeuwarden. De Rengersparkloop en de Kleine Wielenloop. Nu ben ik niet sportief. In tegendeel. Hardlopen doe ik een enkele keer als ik de bus moet halen. Fietsen vind ik wel leuk. Maar ik zie het niet als een uiting van sportiviteit. Meer als een middel om van A naar B te komen. In ieder geval had ik nog nooit een sportevenement gefilmd. Ik koos voor de Kleine Wielenloop, eigenlijk meer om te kijken of het in de Groene Ster al een beetje opschoot met de lente.

Voor de gelegenheid had ik een diepgaande studie van de op het internet aanwezige routekaart gemaakt. Er waren looproutes van 5, 10 en 15 kilometer. Waarvan me de 10 kilometer me het meest haalbaar leek. Vanaf de start moest ik dan via een snellere route voor zien te komen. Want ik wilde ook de start filmen. Niet dus. Toen ik Cammingaburen uit fietste zag ik de meeste lopers al in de Groene Ster rennen. Geen probleem. Als ik nu snel naar Aqua Zoo zou fietsen zou ik ze kunnen filmen van over het water bij het molentje. Weer mis. Nog voor Aqua Zoo kwam de eerste sportieveling al aan rennen.

Inmiddels was het ook gaan regenen zodat het hele molentje nog nauwelijks te zien was. Mijn camera wil ook niet scherpstellen in de regen. Net voorbij de camping kon ik nog wat renners filmen. Als een verzopen kat, kwam ik weer bij de start/ finish aan. De voor de gelegenheid opgestelde klok vertelde me dat ik er ander half uur over gedaan had. Op de website van VC Friesland zag ik later dat de winnaar, ene Jacob v.d.Leij uit Leeuwarden er 39.minuten en 46 seconden over gedaan had. Maar hij had niet gefilmd en met een statiefje staan klooien. Dat was een troost.

In de wetenschap dat er op zondag altijd wel een paar joggers door Cammingaburen en de Groen Ster sjouwen ben ik de dag daarop maar wat opnamen gaan maken. Nog steeds mistig. Dat wel.

De muziek is van Davis Grisman en Sam Bush die banjo speelt. Het heet “Hartford’s Real”. Dan heb ik nog een kort stukje van Bob Brozman gebruikt. Andre Hazes heeft het ooit tot voetballied gemaakt onder de naam, “wij houden van Oranje”. Maar het heet oorspronkelijk. “Auld Lang Syne”. Het is een Schots volkslied.

Het schip en de lading

2011-02-11T16:33:00.005+01:00

Het blijft eigenaardig als je de Blokhuispoort binnen loopt. Door de getraliede ramen ziet het er nog steeds onvriendelijk uit. Het geheel blijft de beklemmende sfeer van een strafgevangenis houden. Ondanks dat de poort nu dagelijks open staat en de portier in geen velden en wegen meer te bekennen is.

De Blokhuispoort is nu een cultureel bedrijvencentrum. Een culturele brûsplak. Op de tweede binnenplaats bouwt stadskunstenaar Marten Winters met behulp van vrijwilligers een schip van maar liefst 20 meter. Het project heeft als naam, “het schip en de lading”. Het is meer dan alleen boot. Zoals het meestal het geval is met kunst zit er een gedachte achter. Wat precies heeft Marten me uit proberen te leggen. Maar de diepere bedoeling is me ontgaan. Dat hoeft wat mij betreft ook niet. Het schip is mooi, zoals hij daar op de binnenplaats van het oude gevang staat.

Als het hele bouwsel af is wordt hij met papier-maché bekleedt, Wat me nog een hele onderneming lijkt. Daarna wordt er een watervaste coating aangebracht. Als dat gebeurd is kan hij versiert en te water gelaten worden.
Ik wip af en toe het oude gevang maar eens in en blijf de onderneming volgen.

De gebruikte muziek is van Vangelis en komt van de CD the City.

Berichten uit de bouwput

2011-01-28T18:51:00.006+01:00

Omdat ik dagelijks in de binnenstad van Leeuwarden kom, volg ik de nieuwbouw die daar gepleegd wordt een beetje. Iedere dag zie je vorderingen. De parkeergarage, het Fries museum, Amacitia en ook het Provincie Huis aan de Tweebaksmarkt.

Hier is de nieuwbouw kunstig tegen het oude monumentale Provinciehuis geplakt. Het bouwsel steekt met zijn 45 meter boven de binnenstad uit. Een gesprekje met een paar bouwvakkers bevestigde mijn vermoede dat het naar voorbeeld van een oude Friese boerderij of state gebouwd is. De twee glazen bouwsels op het dak zouden dan de schoorstenen kunnen voorstellen. Maar wat het precies was, dat wisten de bouwvakkers niet. Ik ook niet. Uitkijktorens wist een van hen nog te vermelden. Maar vermoedelijk gaat het om versiering en is glas gebruikt omdat het goedkoper dan steen is voor een nep schoorsteen. Alhoewel je er natuurlijk wel een geweldig uitzicht hebt.

Het bouwwerk is een aanvulling van de Leeuwarder skyline. Net als de Achmeatoren is het overal in de stad te zien. Ook de activiteiten van de bouwvakkers op 45 meter hoogte.

Gebruikte muziek is van Charles Mingus en het tweede muziekje van Primal Screem

Onder de Oldehove

2011-01-07T16:25:00.024+01:00

Het ijsbaantje op het Oldehoofsterkerkhof had het tijdens de afgelopen feestdagen niet druk. Er was een overvloedig aanbod van natuurijs. Op de vlak bijgelegen Noordersingel lag een fraaie ijsvloer. Het levert karakteristieke beelden op. Schaatstaferelen hebben altijd iets traditioneels.. In de begintijd van de Elfstedentocht eindigde deze bij de Prinsentuin in de Leeuwarder binnenstad. Ik hoorde onlangs dat dit weer ter discussie staat. Lijkt me mooi zo een aankomst onder de Oldehove. Dan waren er nog de vogels. Ze hadden het niet makkelijk met de vorst in de bevroren grachten van de stad. Ze verdrongen zich bij de weinige wakken. Door de vorst kwamen er vogels naar de stad die je er normaal niet ziet. Zo was daar plotseling de kuifeend. Een kleine schuwe duiker die in de bevroren sloten geen voedsel meer kan vinden en de spaarzame wakken in de stad opzoekt. Het is een mooi beestje met kleine felle gele oogjes en een koddig kuifje op het achter op het koppie. Ze zijn veel schuwer dan de stadse eenden en koeten. Maar ze zijn hier om voedsel op te duiken en doen niet mee aan de voederpartijen die goedwillende burgers organiseren voor onze gevederde vrienden.

Vorig jaar heb ik het vuurwerk vanaf de Vrouwenpoortsbrug gefilmd. Dus ik moest een andere plek zoeken. Eerst was ik van plan vanaf de Verlaatsbrug te filmen. Maar ik vond dat wat eenzaampjes. Het is wat uit het bewoonde gedeelte. Maar wel een mooi uitzicht. Omdat ik in de veronderstelling verkeerde dat het vuurwerk in de Torenstraat, dus achter de Oldehove afgestoken zou worden ben ik in de Noorderplantage gaan staan, waar je zicht op de Torenstraat hebt. Niet dus. Het vuurwerk werd voor de Oldehove ontstoken. Logisch. Ik stond dus verkeerd. Onder het toeziend oog van een beveiliger die er op toezag dat ik niet stiekem over een hek zou klimmen, kon ik wat van mijn foute inschatting herstellen door voor Tresoar te gaan staan. Maar tevreden was ik achteraf niet. Het was rustig op het aftelfeest. Later thuis, zag ik op de webcam van Tresoar dat er misschien hooguit een clubje van 100 man voor het podium stond. Treurig. Maar ik voelde er ook weinig voor om daar in de kou een pilsje te gaan drinken. Moet er niet aan denken.

Gebruikte muziek:

- De soundtrack van Mission Impossible2 van Hans Zimmer met Heitar Pereira gitaar

- Uit de vier jaargetijden van Vivaldi een stukje uit de winter

- Bach - Prelude In C

Angels we have heard on high

2010-12-24T16:25:00.011+01:00

Deze kerstaflevering is zo en beetje de 5de van het dagboek. Het is ook een beetje een traditie. De kerst is sfeervol en dat filmt lekker. Het is ook de periode dat de zon het verst van ons afstaat. Dat geeft een beetje verlaten gevoel. Het scherpe licht van de laagstaande zon. Het is een tijd van contrasten. Niet alleen van het licht. Maar ook het contrast tussen rijk en arm. In de tijd dat ik voor omroep Mercurius in de kerstnacht op de radio een gedichtenprogramma onderhield, verkeerde ik in de veronderstelling dat er ook een kerstverhaal van Dickens bij hoorde. Ik koos hiervoor het verhaal waarin de rijkaard Scrooge op kerstavond een zwerver inhuurt en deze voor een paar centen, de hele avond in de kou, voor zijn raam laat heen en weer lopen.. Terwijl de zwerver loopt te blauwbekken warmt Scrooge zich behaaglijke aan het openhaardvuur. De moraal is dat rijkdom niet kan bestaan zonder armoede. Rijkdom kun je slechts afmeten aan wat anderen hebben of niet hebben. Het is een balans zoals de balans tussen donker en licht, tussen leven een dood. Ik hou het maar op midwinter. De balans koud, warm staat nu op koud. Maar de dagen worden vanaf nu weer langer. Het duurt nog even maar ik kijk al uit naar de eerste tekenen van het voorjaar. De gebruikte muziek is van Mike Marshall & Darol Anger - Angels we have heard on high en het tweede muziekje is van Mike Oldfield.

Windwakken

2010-12-10T16:22:00.007+01:00

Dit winter viel vroeg in dit jaar. Op 28 november filmde ik de eerste sneeuwlandschappen. Het herfst-item met de laatste blaadjes aan de bomen -dat ik in mijn hoofd had- werd een winter-item. Ook leuk, maar wel een stuk kouder. De mistige landschappen veranderen in besneeuwde vlakten met een verblindende lage zon. Het lijkt of er kleine diamanten glinsteren in de witte weilanden. Het van Harinxmakanaal was begin december al bevroren De ijsbaan bij Goutum had last van windwakken en het duurde even voordat de Goutumers de schaatsen konden onderbinden. Overigens was de pret ook van korte duur. De dooi trad snel in. De gebruikte muziek is van Ry Cooder en The Chieftains

Hangt Fryslân cultuur aan de wilgen?

2010-11-26T23:00:00.007+01:00

Ongeveer drieduizend mensen voerden op zaterdag 20 november actie op de Lange Pijp in Leeuwarden tegen de aangekondigde cultuurbezuinigingen. Er waren optredens van o.a. Piter Wilkens en de Kast Het protest maakte deel uit van een landelijke actiedag om ‘een schreeuw” te laten horen tegen de kabinetsplannen om 200 miljoen euro op cultuur te bezuinigen. Het kabinet wil die verhoging met ingang van 1 januari 2011 al invoeren.

Aankomst Sinterlaas Leeuwarden 13 november 2010

2010-11-19T18:39:00.012+01:00

Van de jaarlijks terug kerende feestelijkheden was de Sinterklaasintocht zo een beetje het enige spektakel dat ik nog niet gefilmd had. Terwijl het toch een kleurrijke traditie is. Ik heb een soort allergie voor de Klaasviering. De Klaasviering behoort bij mijn vroegste herinneringen. Een versierde wasteil vol met cadeaus. Overigens dezelfde wasteil waar het hele gezin in gewassen werd inclusief de kleding. Gebonk op de deur en een zwarte handschoen die om een hoekje pepernoten naar binnen gooit. Hoewel later bleek dat het de hand van de buurman betrof, maakt dit toch een diepe indruk op een kind. Als geboren Amsterdammer kan ik me ook de intocht op het Fredriksplein herinneren. De Nederlandse Bank stond er toen nog niet maar wat over was van het in 1929 door brand verwoeste Paleis van Volksvlijt. De galerij van het paleis bleef deels gespaard. In de galerij bevonden zich woningen en winkels. In 1960 moesten die plaats maken voor de bouw van de Bank. Maar naast de intocht vormt de galerij een onuitwisbare herinnering voor me. Het was een leuke speelplek, alhoewel ik er nooit alleen heen mocht. De enkele keer dat ik er kwam had het meestel een educatief karakter. Ik maakte vaak historische stadswandeling met mijn opa die bovendien in 1929 getuigen van de brand was geweest. De historische wandeling eindigde meestal in de kroeg op de hoek van de Utrechtsestraat waar ik een ranja kreeg en mijn opa een oude klare tot zich nam.

Open Atelierroute 6 en 7 november, Leeuwarden

2010-11-12T15:05:00.013+01:00

Ik ben dol op open dagen en open routes. Het aardige ervan is dat je er niet achteraan hoeft te bellen. De betrokken personen of instanties geven het zelf aan. Ze sturen een persbericht. Je kunt ze dan op de daarin aangegeven tijd in de nek springen en genadeloos voor de camera slepen. Zo ook op de jaarlijks terugkerende Open Atelierroute. In voorgaande jaren heb ik me beperkt tot het Haniagebouw en de Blokhuispoort. Dat is handig, want op die plaatsen zitten een hoop kunstenaars op een kluitje. Dit jaar heb ik wat verder gekeken en heb het oude gebouw van het Pitter Jellescollege bezocht en een atelierboot in de Harlingertrekvaart. Het publiek liet het enig sinds afweten en het was rustig in de verschillende ateliers. Op zich voor mij geen probleem, maar jammer van de inspanningen om er een kunstzinnig weekend van te maken. Leuk vond ik het atelier van Caro Kroon. Een groot atelier dat vol stond met allerlei theater spullen en decors waaronder een reusachtig papieren bootje. Grappig ook om te zien hoe de ene kunstenaar een zooitje van zijn/haar atelier maakt en de ander het keurig schoonmaakt en oppoetst. Schilderij: Issi Borgers

De Tweede Kanaalsbrug

2010-11-05T16:36:00.004+01:00

De Tweede Kanaalsbrug gaat niet vaak open. De enkele keer dat ik het zie gebeuren, heb ik meestal net geen camera bij me. Afgelopen week had ik alleen mijn compact bij me. Ik heb iets met bruggen. Het dagelijks welhaast rituele heen en weer geklapper. De Tweede Kanaalsbrug wordt handmatig opengedraaid. Het wegdek draait over het water van het Nieuwe Kanaal. Het is of een stukje van het verleden van Leeuwarden weer heel even tot leven komt. Omdat ik aan het experimenteren ben met een nieuw montage programma, heb ik een collage gemaakt met foto’s en stukjes video uit mijn archief. De gebruikte muziek is van Phillip Glass en wel de soundtrack uit de film The Hours.

Liefde voor hout

2010-10-29T19:10:00.011+02:00

De oude melkfabriek van Gytsjerk is al sinds jaar en dag in gebruik als atelierruimte voor kunstenaars. Ook kleine bedrijfjes hebben er een onderkomen gevonden. Onder andere beeldhouwer Oene van der Veen heeft er zijn atelier. Toen ik zijn activiteiten rond de totempaal aan de Emmakade filmde, spraken we af dat ik eens een keer langs zou komen. Zo gezegd zo gedaan. Oene vertelt over het wel en wee van het werken met hout, alsmede waarom grote beelden lastiger zijn dan kleine beelden. De gebruikte muziek is van Nick Cave en Warren Ellis en betreft de soundtrack van de film The assassination of Jesse James.

Bouwplaats Leeuwarden

2010-10-14T16:07:00.003+02:00

Er zijn op het moment weinig plekken in de binnenstad waar niet of gebouwd of gesloopt wordt. Bij de renovatie van het Amecitia gebouw aan de Wirdumerdijk werd met een hoogwerker gesloopt. Het Amecitia gebouw won het in aandacht van het publiek van de bouw van het Friesmuseum. Vandaag stond de immer aanwezige groep mannetjes voor de bibliotheek. Mijn paddestoelen-speurtochten vielen tegen. Bij de Dekemastate een aantal van onduidelijke herkomst ontdekt. In de veronderstelling bij de Martenastate bij Cornjum nog meer te vinden, ben ik door gefietst. Niet dus, Het bos was keurig aangeharkt. Geen zwam te ontdekken. Wel een grafheuvel ontdekt. Prachtig omzoomt door oude bomen, maar geen paddestoelen. Uiteraard.

Het nieuwe winkelcentrum van Bilgaard

2010-10-09T10:29:00.004+02:00

In 2006 brandde het winkelcentrum van de wijk Bilgaard compleet af. Op 18 september van dit jaar vond de feestelijke opening van het nieuwe -uit de as herrezen - winkelcentrum plaats. Nu vindt ik Bilgaard eigenlijk net niks, waren het niet dat de wijk prachtig aan het Leeuwarderbos ligt. Dat is een duidelijke meerwaarde. Het uitzicht vanuit de flats, over het bos en over Noord Friesland is schitterend. Echter het idee om ooit op een dergelijke hoog gelegen locatie te gaan wonen, werd door mijn laatste bezoek aan de wijk, de grond ingeboord. De met schotelantennes volgehangen flats zagen er uit als drukke bijenkorven en het winkelcentrum was ronduit lelijk. Het ergst vond ik de enorme parkeerterreinen. Nodig, misschien. De boodschappen kunnen zo vanuit Albert Hein de auto in gehesen worden, handig maar het maakt de wijk lelijk. De andere winkels leken zorgvuldig verstopt in het winkelcentrum. Mij zien ze er niet meer.

Over aalscholvers en totempalen

2010-09-30T20:53:00.006+02:00

De Emmakade is een regelmatig terugkerende locatie in mijn videodagboek. Dat komt voornamelijk omdat ik er bijna iedere dag langs fiets. Maar los daarvan is het een schitterend stukje stad. In de winter ruikt de kade naar de houtkachels van de boten en in de zomer wappert de was op bijna iedere boot.

De afgelopen maand hebben een aantal aalscholvers een plekje gezocht op de aanlegpalen van de Tweede Kanaalsbrug. Vlak tegenover de gevangenis. Duidelijk een prima visplek. Aanvankelijk zat er één. Maar naar verloop van tijd groeide de stek in populariteit en zaten ze met ze vieren te scholven.

Aan de Emmakade, noordzijde bij de Vredeman de Vriesstraat staat de totempaal van Oene van der Veen. Hij staat er mooi tussen de kastanjebomen.

Het onderhoud van de totempaal was er kennelijk bij ingeschoten en de paal verkeerde in deplorabele staat. Met behulp van een hoogwerker knapt Oene hem persoonlijk op.

Open Monumentendag 2010

2010-09-22T15:42:00.010+02:00

Het was een hele sjouw op zaterdag 11 september. De open monumentendag was meer een monumentenroute. Goed bezocht overigens. Stegen en met name de binnenterreinen waren opengesteld voor publiek. Nu ben ik dol op stegen en binnenterreinen, dus het was geen onbekend gebied voor me. Vooral natuurlijk het Harmoniekwartier. Het stukje Leeuwarden waar we al jaren over in de krant lezen dat het opgeknapt wordt, maar dat nooit opgeknapt is. Het is het terrein van graffitispuiters en dak- en thuislozen. Het heeft een bepaalde charme en voor mij hoeft het niet opgeknapt te worden. Ik vind het Harmoniekwartier in hoge mate fotogeniek.

Vooral in het voorjaar als de reuze berenklauw -onuitroeibaar voor de gemeentelijke groendienst- weer de kop op steekt.

Het was een beetje wereldvreemd om er groepen mensen met een plattegrond of een fototoestel op hun buik te zien rond lopen. Leuk aan de route waren de binnenplaatsen in de Bagijnestraat. De Kaatsbaan had ik nog nooit eerder gezien, alsmede de tuinen achter de huizen die voor de dag toegankelijk waren. Overigens was er die dag een ook een shantyfestival in de stad. Op iedere hoek van de straat stond een koor te galmen. Het was gezellig. Dat moge duidelijk zijn. De gebruikte muziek is de soundtrack uit de film The burning plain.

Een nikkelen kwartje

2010-09-16T22:09:00.024+02:00

Deze zomer werden aan het Ruiterskwartier de restanten van de Wirdumerpoort opgegraven. Ze zijn kortstondig onderzocht door archeologen. Er bleek alsmede een 16de of 17de eeuws stukje trottoir opgespit te zijn. De trottoirstenen zijn op initiatief van Groen Links uit de oude fundamenten gehaald en zijn ergens opgeslagen, teneinde ze ooit ergens te herplaatsen De restanten zullen verder verdwijnen onder een winkelkelder die aan of in het nieuwe Friesmuseum komt. Waar het museum precies komt is me volslagen onduidelijk. Vooralsnog zie ik uitsluitend winkels en flats. Maar misschien komt het nog. Een ontdekking van meer persoonlijker aard is de oude van Houten chocoladerepenautomaat in.de Sint Frederiksteeg. Vlak bij de Nieuweburen. Ik kwam hem plotseling tegen op een zondagse fietstocht. Naar eigen inschatting moet hij daar minstens 50 jaar hangen. Onder de laag roest, kun je nog lezen ‘een nikkelen kwartje’. Het nikkelen kwartje kwam in 1948 in omloop. Dus dat het ding er hangt sinds de jaren ’50 van de vorige eeuw, lijkt me een correcte inschatting. Ik kan me herinneren dat ik in de jaren 50, 2 dubbel zoutjes kocht voor een cent. Een nikkelen kwartje of een van Houtenreep ging toen ver boven mijn butget. Overigens heb ik voor deze aflevering opnamen gemaakt vanaf de Bonifatiustoren. Hele klim, maar altijd de moeite waard. De gebruikte muziek is van het Kronos quartet en komt van de CD Pieces of Africa

De Noordrand

2010-09-10T23:19:00.010+02:00

De Bonkevaart maakt een haarscherpe scheiding tussen stad en land. De vaart loopt langs de Groningerstraatweg, de Vrijheidswijk en mondt uit in de Dokkumer Ee. Noordelijk van de Bonkevaart ontwikkelt zich de nieuwbouwwijk Blitseard en ligt het dorp Lekkum. Vlak naast de strakke nieuwbouw van de Vrijheidswijk ligt het boerenland. Het is een boeiend contrast. Het geeft Leeuwarden een bepaalde charme. Aan het Kealledykje, vlak bij Lekkum staat een heuse dinosaurus. Hij staat tussen 2 wilgen. Het is even schrikken als je er langs fietst. Niet het eerste wat je verwacht, zo een predator tussen de koeien. Hoewel hij gemaakt is van aardappelkistjes heeft hij niets plattelands. Dat is het leuke. Ik stel me zo voor dat hij gemaakt is, in de spaarzame vrije uurtjes van een boerenknecht met Jurassic Park als hobby. Toch is het kunst van de bovenste plank. Mooier dan veel beelden in musea die wel het stempel kunst hebben. Jammer dat zo weinig Leeuwarders weten wat voor magnifiek kunstwerk het Kealledykje herbergt. Eigenlijk zou hij best in het Bos van Epay, tussen de echte kunst kunnen staan. Of op een andere prominente plaats. Maar hij hoort op het Kealledykje. Tussen de wilgen en de koeien.

It's easier to destroy than to create.

2010-09-03T21:27:00.009+02:00

It's easier to destroy than to create. Ik meen dat de zin afkomstig is uit de speelfilm Desperado. Op het moment is hij ook van toepassing op de Tesselschadestraat. Het terrein waar vroeger de Leeuwarder Papier Fabriek (LPF) stond ligt er alweer jaren onbebouwd bij. Met de recente sloop van het oude gebouw van de NHL, komt er een gigantisch stuk grond braak te liggen. Waarvan in een tijd van crisis en bouwstop, bebouwing niet direct te verwachten valt.

Slopen gaat ook een stuk sneller dan bouwen. Het is filmtechnisch ook een stuk leuker. In verband met de aangrenzende woonwijk werd de sloop van de NHL gecontroleerd uitgevoerd. Het zaakje werd niet in een klap opgeblazen, maar iedere betonnen paal werd doorgeknaagd. Het leek of het gebouw in hoog tempo werd opgepeuzeld door een paar prehistorische monsters.

De opnamen zijn in de maand juli gemaakt. De soundtrack komt uit de speelfilm Batman Begins

De Boom van Herman van der Heide

2010-06-18T20:13:00.006+02:00

Met de sloop van het oude gebouw van de NHL aan de Tesselschadestraat, moest het kunstwerk “de Boom” van beeldend kunstenaar Herman van der Heide ook verdwijnen. Herman hoeft het gelukkig niet meer mee te maken. De kunstenaar is in 1993 overleden.

De Boom stond alweer zo een 35 jaar op zijn 45 ton wegende betonnen sokkel.

Op het internet is weinig te vinden over Herman. Voor Galerie Eewal staat nog een beeld van hem. Dat is alles. Met dit geesteskind van de kunstenaar had ik al eerder kennis gemaakt. In tijden dat ik nog regelmatig in de kleine uurtjes een etablissement met volledige vergunning, aan de Eewal bezocht, ben ik ertegenaan gelopen. Het beeld staat op de stoep voor de galerij. In gesprek gewikkeld met een kennis botste ik er onzachtzinnig tegenaan. Het leverde een gekneusde rib op. Het is een hard beeld. Dit was pijnlijk. Een week lang kon ik er niet van slapen en overwoog een schadeclaim bij de gemeente neer te leggen. Bij de verplaatsing van de Boom, was ik dus op mijn hoede.

De Boom was bijna geschiedenis geworden. Echter door inspanningen van een NHL medewerker is het kunstwerk behouden voor Leeuwarden. Of de gemiddelde Leeuwarder er blij mee is en weer opgelucht in zijn stoel zakt, betwijfel ik. De Boom is met zijn 14 meter wel groot maar niet echt mooi. Het ligt in de bedoeling om hem weer in de oorspronkelijke kleuren te schilderen. De NHL had er kennelijk wat restantjes verf opgesmeerd. Daarna wordt ie weer herplaatst aan de Anne Vondeling weg. Herman is er vast blij mee, daarboven. Zelf had ik hem wel mooi vinden staan in de Vrijheidswijk. Tegen de strakke lijnvoering van de flats.

De gebruikte muziek is van Hans Zimmer. De filmmuziek van Zimmer gebruik ik meestal voor sloop en aanverwante activiteiten. O.a de soundtrack van King Ahtur is gebruikt.

De Dag van de Bouw 5 juni 2010

2010-06-13T10:51:00.004+02:00

In het centrum van Leeuwarden vinden op het moment 2, voor de stad belangrijke bouwactiviteiten plaats. Het Project Nieuw Zaailand en de bouw van het nieuwe Provinciehuis aan de Tweebaksmarkt.

De Dag van de Bouw op 5 juni jl bood de mogelijkheid om de activiteiten van dichtbij te bekijken. Vooral de mogelijkheid om eens in de bouwput van de parkeergarage aan het Zaailand te kijken was leuk. Het is een plek waar ik bijna dagelijks langs loop. Je ziet dan de werkers als kleine poppetjes in de diepte. Een hele belevenis om het eens om te draaien en de stad vanuit de bouwput te bekijken.

De gebruikte muziek is van Mike Oldfield en het tweede stukje is van David Grisman en Sam Bush.

Het Fries Straatfestival 2010

2010-05-31T21:29:00.004+02:00

Het Fries Straatfestival is een bijzonder evenement. Het ging dit jaar om de negende editie van het nieuw Fries Straatfestival op 28, 29 en 30 mei. Maar het festival is ouder. De organisatie is nu 9 jaar in handen van de Harmonie. Zolang ik in de Friese hoofdstad woon, was het er. En dat is 25 jaar. Ik herinner me dat er op de bewuste datum uit alle hoeken en gaten van de stad, mensen in clowns of aanverwant kostuum te voorschijn kwamen. Leeuwarden is dan het podium voor boeren, burgers en buitenlui die als hobby, theater of muziek maken hebben. Geliefd tot diep in de provincie.

Het enige nadeel is, dat je bijna niets kunt waarnemen vanwege de hordes mensen die op het spektakel afkomen en die het rustig kijken naar een voorstelling onmogelijk maken. Om die rede ben ik vroeg gegaan. Zaterdag begon het al om 12 uur op het Oldehoofsterkerkhof. De zondag daarop was het slecht weer en begonnen de activiteiten om 14.00 uur. Eigenlijk vindt ik één dag straatfestival wel genoeg. De derde dag heb je zo iets van, hee… daar zijn ze weer.

Maar het was leuk. Het is een verademing dat er gelukkig nog mensen zijn die volslagen zinloze apparaten en dingen maken. Ik ben door het woud van staal gelopen. Pleuris herrie. Hoe mensen op het idee komen om zoiets zwaars en kolossaals te maken en het dan nog helemaal naar Leeuwarden slepen ook. Enfin alle hoop is nog niet verloren.

Danseres/ medium Jane Rose Kelly Clarent

2010-05-18T22:51:00.005+02:00

Op dat ogenblik
ging er onzichtbaar iets aan mij voorbij:
Luisterend met al mijn zinnen hoorde ik
Mijn moeder fluisteren:
“het is goed met mij”
Ida Gerhardt

Ik heb Jane Rose Kelly Clarent ontmoet tijdens de opnamen voor mijn kerstbijdrage van 2008 voor Omroep Mercurius. Toen heb haar gefilmd terwijl ze paalldanste. Ze vertelde toen dat ze ook een medium is. Het paranormale heeft mijn interesse. We spraken af er nog eens op terug te komen.

Jane woont in een fraai verbouwde oude melkfabriek in Snakkerburen. Gelegen aan de Dokkumer Ee. Met de opnamen zijn we 2 middagen bezig geweest. Omdat ik weinig wist van Jane haar paranormale begaafdheid hebben we dit eerst uitgebreid doorgenomen. Jane heeft contacten met het hiernamaals. Ze heeft een gids die Jerôme heet. Jerôme is het beste te omschrijven als een geest en komt ook uit het hiernamaals. Aldus Jane. Die middag zijn we naar het kerkhof van Lekkum geweest. Een mooi decor voor een dagboekaflevering. De korstmossen op de oude vervallen graven en op de achtergrond de boten op de Ee. Jane voelde de energie van de graven en kon omschrijven wat voor luitjes er begraven lagen. Ze nam ook een geestverschijning waar. Een dame in een blauwe jurk met een gieter.

Voor de volgende opname sessie was het interview gepland. Jane doet ook aan fotolezen. Door een foto van een overledenen kan ze in contact met deze persoon of zijn/haar geest. komen. Ik kwam op het idee om voor de camera een vraag te stellen aan mijn al 8 jaar geleden overleden moeder. Achteraf vond ik het een minder goed plan, omdat het toch nogal persoonlijk is. Maar het is tenslotte een dagboek. Op welke vraag ik zou stellen heb ik een poosje zitten broeden. De kans dat er nog ergens een geheime schat begraven ligt is minimaal.

De dood van mijn ouders heb ik eigenlijk wel afgerond. Uiteindelijk besloot ik te vragen of ze daar boven een beetje gelukkig is. Het laatste levensjaar van mijn moeder was erg verdrietig, zij miste mijn vader die een jaar eerder overleed. Je moeder heeft haar rust gevonden, ze is opgehaald door bekenden, wist Jane via de foto mede te delen. Maar mijn moeder vertelde nog veel meer. Ze maakte zich een beetje zorgen om me, en noemde me recalcitrant. Het woord recalcitrant werd vaak gebruikt door mijn moeder, met name als ze het over mij had. Hoewel ik me nooit zo bewust was dat ik een dwarspisser ben.
Maar er werden meer dingen omschreven die me erg bekend voor kwamen.

Het is een lange dagboekaflevering geworden. Ik vond het boeiend om te doen, hoewel het erg over de dood ging. Met de zomer in het vooruitzicht gaan we voorlopig nog maar even genieten van het leven.

De gebruikte muziek is van Vangelis

Donkere dagen

2010-05-12T11:32:00.002+02:00

De afgelopen tijd hebben we weinig zon gezien. Een geplande fietstocht naar de Leeuwarderdorpen Swichum en Wirdum werd steeds maar weer uitgesteld. Op een van de dagen waarbij de zon zich af en toe liet zien ben ik maar aan de tocht begonnen. Via Goutum richting Wergea naar Swichum. Swichum is meer een gemeenschapje van een paar huizen. Maar met een lief kerkje boven op een terp. Wirdum is groter en heeft naast een kerk ook een winkel en een kroeg. Dicht, uiteraard. Maar toch.

Het kerkje van Swichum had ik al vaker gefilmd en wilde hem nu van de andere kant filmen. Er staat een grote boerderij met een stel fraaie paarden. Toen ik het erf opfietste, kwam uit de bosjes een levens grote bouvier te voorschijn. Dat was schrikken. Nu ben ik niet bang voor honden en automatisch stopte ik. Als je dan probeert weg te komen, weet je zeker dat je te grazen genomen wordt. Het beest beet me 2 keer in me been, waarbij ik het op een schreeuwen zette. Gelukkig schrok ie daar van en verdween. De bazin kwam er bij. Ook geschrokken van mijn gebrul, denk ik. Toen ik weer onverrichte zaken terug fietste, kwam ze me achterna om te vragen of hoe het met me ging. Mijn broek was nog heel en ik wilde verder filmen. Uiteindelijk kon ik toch nog een beetje trillerig de opnamen op het erf maken. De wandelende fileermachine was naar binnen gehaald. Maar de lol was er een beetje af voor me. Ik ben nog wel door gefietst naar Wirdum, maar ondanks de zon, had ik er geen zin meer in.

Het was paardenbloementijd en de weilanden waren geel gekleurd. Eenmaal thuis bleek mijn been toch te bloeden. Omdat ik er geen zin meer in had, heb ik voor deze aflevering wat opnamen van vorige zomer gebruikt van het dorp Deinum met haar karakteristieke sipelkerk.

Voor de verandering heb ik onder deze aflevering klassieke muziek gezet. Het is de winter uit de vier jaargetijden van Vivaldi. Het tweede stukje is van De Falla. De violist is Joshua Bell.

Koninginnedag 2010

2010-05-02T23:09:00.003+02:00

Om een of andere reden maak ik ieder jaar van Koninginnedag een klein videoverslagje. Ik kan slecht tegen mensenmassa’s en daarom ga ik meestal vroeg in de ochtend. Voor de grote drukte. Ondanks het donkere weer zat de stemming er al vroeg in.

Koninginnedag is leuk omdat er weinig door de gemeente of het bedrijfsleven georganiseerd is. Het is daardoor spontaan. Met een motorsloep van de lokale padvinderij kon ik een rondvaart door de stad maken. Een aanzienlijk deel van de activiteiten speelt zich op het water af. Zowel het muziek als het theatergebeuren.

Ik ben aan het begin van de middagdag al naar huis gegaan, maar het feest duurde tot in de kleine uurtjes.

De Groene Ster

2010-04-27T22:27:00.002+02:00

Er is weinig toe te voegen aan deze dagboek aflevering. Voorjaar. In training voor de komende fietstochten door de provincie, heb ik een rondje Groene Ster gedaan. Ik heb de west oever van het meertje bekeken. Ik was er eigenlijk nog nooit geweest. De kant waar een piep klein molentje staat. Tis echt een schatje. Jammer dat hij niet mee deed aan de molendag. Maar misschien ligt het oude gemaaltje in de gemeente Tytsjerksteradiel. Ik weet dat er wat gehannes was over de camping. Die ligt ook in Tytsjerksteradiel. Gezien de uitbreidingsdrift van Leeuwarden is dat lastig. Ook de ontwikkelingen op Groot Vijverburg wat betreft grootschalige kunsttentoonstellingen, maakt het gebied interessant.

De gebruikte muziek is van Philip Glass

De Eerste Leeuwarder Molendag

2010-04-22T15:58:00.001+02:00

Afgelopen zaterdag 17 april, vond de eerste Leeuwarder Molendag plaats. Ja ja..Nu heeft Leeuwarden niet zoveel molens meer. De oude houtzaag en meelmolens die langs de Ee stonden zijn al lang geleden verdwenen. Alleen de poldermolens hebben tot in de vorige eeuw dienst gedaan en zijn de laatste restanten uit waterrijk verleden. De Bullepolder wordt vandaag de dag elektrisch droog gehouden vertelde de aanwezige vrijwillige molenaar, de heer Durk Piersma. Echter bij heftige regenval wordt het oude gemaal op verzoek van het Waterschap ingezet.

De molen aan het Oud Deel heeft een fraaie naam. Het gemaaltje heet de Swarte Prinsch. In tegenstelling met de Bullemolen is hij niet meer inzetbaar om de boel droog te houden.

Maar draaien doet ie nog wel. En niet te kort. Niet ongevaarlijk leek me. De wieken zeilde rakelings langs de grond. Nu begreep ik waarom ze het een grondzeiler noemen. Ieder geval vond ik het een leuk initiatief. Op de fiets is de hele route wat veel. Ik heb het daarom maar bij deze 2 gehouden.

De gebruikte muziek is van Vangelis en het tweede stukje is van Mikis Theodorakis

Discussie over kunsttoepassing pleintje Bij de Put

2010-04-11T22:22:00.006+02:00

Op zaterdag 10 april vond er een bijeenkomst plaats voor de buurtbewoners van de binnenstad. Het ging met name om het pleintje Bij de Put. Aan 4 kunstenaars was gevraagd om een ontwerp te maken.
Ik vind Bij de Put een mooi stukje Leeuwarden. Het is een van de oudste gedeelten van de stad. Bovendien is het altijd leuk om naar mensen te kijken die naar kunst kijken. Het geeft ze een bepaalde houding. Iets van diep nadenken en er verstand van hebben. Zo iets, maar gelijkertijd geeft het ze iets komisch. Ik voel me ook een beetje een gluurder met me zoomlens, die mensen betrapt in hun diepere zielenroerselen.

Het geheel was een initiatief van Stichting Kunst in Openbare Ruimte en heeft tot doel, meer samenhang in de buurt te brengen.

De gebruikte muziek is van de gitaristen David Grisman, Bob Brozman en Mike Auldridge het nummer heet Moonlight Bay.

De stille oever

2010-04-07T22:49:00.006+02:00

Het van Harinxmakanaal langs de Nijlânsdyk heeft een stille oever. Daar bedoel ik mee dat je er normaal gesproken niet kunt komen. Langs de stille oever loopt de Hendrik Algraweg en dat is een snelweg. De N31.

Omdat ik de spoorbrug vanaf de stille oever wilde filmen, ben ik vanaf de Harinxmabrug door de weilanden langs het kanaal gelopen. Hoewel ik 5 hekken over moest was het een mooie wandeling. Vroeg in het jaar was er nog weinig te zien van de wilde planten die hier zomers bloeien. Alleen het groot hoefblad bloeide met grote paarsige bloemen tussen de stenen van de oever. Ik trof er ook 2 skeletten van schapen aan. Een stukje niemandsland tussen snelweg, waterweg en spoorweg, waar de natuur zich ongestoord kan ontplooien.

Het Leeuwarderbos wordt ieder jaar meer bos. Ook hier was er nog niet veel blad te bekennen. Behalve veel mossen en zwamachtige moeras groeisels. Het is er nat, tussen de bomen staan plassen. Nog even en het is weer een groene oase.

De gebruikte muziek is van Ludovico Einaudi

De Vier Jaargetijden

2010-03-17T16:03:00.001+01:00

De nieuwe buorren van Leeuwarden

2010-03-09T13:43:00.005+01:00

Begin maart. Het ijs ligt nog op de vaarten en sloten. Hoewel de temperatuur overdag maar een enkele graad boven het vriespunt komt, ben ik toch maar de stad uit gefietst. Niet ver van mij vandaan bouwt Leeuwarden in de Bullepolder aan de nieuwe woonwijk Blitsaerd. De milieubeweging en bewoners van de omliggende dorpen hebben de bouw van Blitsaerd jaren tegengehouden. De Bullepolder zou volgens de Europese Habitatrichtlijn aangemeld zijn als beschermd natuurgebied. De Raad van State werd het uiteindelijk eens met de gemeente Leeuwarden en met de Provincie Fryslân dat wetenschappelijk is aangetoond dat de woonwijk geen schadelijke gevolgen zal hebben voor de Kol- en Brandganzen en Smienten die de Grote Wielen gebruiken als overwinteringsgebied en rustplaats.

Wanneer de bouw begonnen is, weet ik niet precies, maar erg opschieten doet het niet. Veel van de kavels die de gemeente te koop aan biedt, liggen er nog steeds verlaten bij. Ook de kavels die te koop aangeboden worden met aanlegsteiger, lijken niet verkocht. Het ziet er allemaal wat verlaten uit.

Een ander nieuwbouw project van Leeuwarden is Techum in de Zuidlanden onder Goutum. Ook hier had ik de indruk dat de bouw niet echt opschiet. Een aantal bouwvakkers bekeken mijn activiteiten met camera en statief van achter het raampje van een bouwkeet. Het geheel wekte niet de indruk dat er lekker gewerkt werd. Verder waren er weinig mensen te bekennen.

Vorig voorjaar was ik er voor het laats en veel was er ook niet veranderd.

Techum moet een dorpse buurtgemeenschap worden. De naam komt van de oude boerderij die er nog staat. Opvallend vond ik de bouw. Geen rijtjeshuizen maar een gevarieerd aanbod van diverse huizen in alle maten en soorten. Opgetrokken uit wisselende steensoorten. Mooi. Toch voel ik me nooit echt lekker in zo een nieuwbouwwijkje. Ik vond Blitsaerd mooier. Meer water en natuur.

De gebruikte muziek is van het David Grisman Quintet met Waltz for Lucy

Songs of the seas

2010-02-17T14:22:00.004+01:00

Het aardige van de overvloedige sneeuwval van de laatste tijd is dat ik een hoop plaatsen, die ik al eerder in beeld gebracht heb er compleet anders uit zien. Vooral op zondagochtend als de sneeuw nog niet door de ochtendspits tot een bruine prut is vermalen en er minder auto’s langs de kades staan, ziet de wereld er maagdelijk wit uit.

Voor deze aflevering heb ik gebied rond de Harmonie, de Westersingel en de Harlingertrekweg genomen. Vooral omdat de onder gevroren en besneeuwde vaarten en grachten er schitterend uit zien.

De mensen zijn begaan met de koude situatie van de vogels. Er wordt heel wat brood in de wakken gegooid. Opvallend vindt ik het grote aantal meerkoeten in de stad. Het was me al eerder opgevallen. De gewone eend is in de minderheid aan het raken.

Bij de Slauerhofbrug trof ik een groot wak aan waar duidelijk dagelijks gevoerd werd, een mevrouw gooide er 10tallen broden in. Het zag er werkelijk zwart van de meerkoeten.

De gebruikte muziek is van Vangelis. Het nummer Songs of the seas.

De Oude Stadsbegraafplaats

2010-02-04T15:50:00.001+01:00

Het is niet de eerste keer dat ik met een camera over de Oude Stadsbegraafplaats loop. De plek komt regelmatig terug in mijn dagboekafleveringen. Deze winter doet zich de gelegenheid voor om de dodenakker in de sneeuw te filmen.

De afgelopen jaren komen er steeds vaker plannen naar voren om de begraafplaats te restaureren, maar de armlastige gemeente heeft er geen geld voor. Wel is het groenonderhoud in handen van Caparis gegeven. Dat is jammer. Ik ken de begraafplaats voor dat het struweel met de Black and Decker te lijf werd gegaan. Een vergeten stukje stad. Met een diversiteit aan wilde planten en paddenstoelen. Nu lijkt het gras gemillimeterd en er is niet veel meer dan alleen gras. De kans om een bijzondere plant tegen te komen is nu nihil.

De vogelnesten tekenen zich af in de kale bomen. Ze lijken te wachten op de terugkomst van de reigers. Vogels hebben minder last van de menselijke ijver. De begraafplaats is een geliefd broedgebied voor tal van vogelsoorten.

De gebruikte muziek is van Enrico Caruso De gedigitaliseerde 78 toeren plaat Una furtiva lagrima (Een verholen traan). Het oorspronkelijke 78 toeren gekraak is gelukkig niet helemaal weg gedigitaliseerd.

De Noordelijke Hogeschool Leeuwarden. Nieuwbouw aan de Ee.

2010-01-26T20:02:00.001+01:00

Het heeft even geduurd, maar daar staat ie dan. Op 4 januari werd de nieuwbouw van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden (NHL) in gebruik genomen. Een Imposant bouwwerk. Het beslaat een heel gebied tussen de Rengerslaan en de Dokkumer Ee.

Prettig vond ik dat ik niet het beklemmende gevoel kreeg, wat ik meestal heb als ik een school binnenstap. Dit had meer iets weg van een treinstation binnen stappen. De nieuwbouw is rond de al bestaande Bouwhof gebouwd en ermee verbonden. Het zal nu stellig het grootste school gebouw van de stad zijn. Maar ik vind het wel erg groot. Het was in ieder geval een hele sjouw.

Met de nieuwbouw ontwikkelt zich de kenniscampus van de HHL en de Stenden hogeschool. Het gebied van de kenniscampus loopt tot aan de Blauwe Golf en grenst aan het Rengerspark en de Oude Stadsbegraafplaats. Die niet betrokken zijn bij de plannen. Toch vindt ik het jammer dat het gebied op de schop gaat. Aan de Rengerslaan zijn al de nodige bomen rond de voormalige manege verdwenen en worden de weilanden bouw klaar gemaakt of ingericht als parkeerplaats. Maar Leeuwarden krijgt er veel voor terug en de natuur schuift op naar het Leeuwarderbos.
Een aantal opnamen heb ik gemaakt nadat het pas gesneeuwd had. De buitenopnamen zijn dus gedeeltelijk met sneeuw en gedeeltelijk zonder.

Welke muziek het is weet ik niet precies. Soms geven de mp3’s die ik gebruik verkeerde of geen informatie. Ik denk dat het eerste muziekje van Vangelis is? Het tweede weet ik wel. Het is de soundtrack van de film The Illusionist en de componist is Philip Glass.
Ik wens u veel plezier met het Leeuwarder Dagboek 75

IJzel in het Leeuwarderbos

2010-01-11T14:53:00.013+01:00

Omdat ik de afgelopen tijd veel sneeuwtaferelen in de stad heb gefilmd. Leek het me op zijn plaats ook eens buiten de stad te kijken.

Het was de moeite waard. Het Leeuwarderbos zag er uit als een reusachtige kerstkaart. Ik had geluk. Het was een van de spaarzame zonnige dagen. De ochtendmist was net opgetrokken en liet ijzel na op de bomen. Het vroor een graad of 3. Veel mensen waren er met de camera op uitgetrokken. De sneeuw glinsterde in de zon en de Schotse Hooglanders waren erg intrek bij de fotografen.

De dag ervoor had ik een bezoek gebracht aan het Bos van Epey ofwel de Vijversburg. Omdat het sneeuwde en er een stevige Oostenwind stond ben ik maar met de bus gegaan, Jammer want ik had graag even in de Groene Ster gekeken. Ik had begrepen dat de drol van Wim T. Schippers, Stationnement gênant' er nog steeds zou staan. En ja hoor. Hij is echt reusachtig en helemaal onder de sneeuw, wat het geheel wat vrolijker maakte. De 4 en halve meter hoge kunststof drol is er vorig jaar vanwege de tentoonstelling 'Vijversburg VI geplaatst. Schippers bood het onlangs te koop aan, tegen elk aannemelijk bod.

De muziek die ik gebruikt heb komt uit de film “Snow falling on cedars” van de componist James Newton Howard. Ik heb eerder muziek van hem gebruikt. Hij is minder bombastisch dan de meeste filmmuziek componisten. Spiritueel. Met veel ijle vioolsolo’s en uitermate sfeervol.

Oud en Nieuw 2010

2010-01-04T00:42:00.000+01:00

Vorig jaar met Oud en Nieuw heb ik opnamen van het vuurwerk gemaakt op de brug van de Emmakade. Vlak bij Albert Hein. Dat viel een beetje tegen. Ik had verwacht het vuurwerk vanaf het Oldehoofsterkerkhof te zien. Niet dus. Daarom ben ik dit jaar maar aan de wandel gegaan. Vanaf de Vrouwepoortsbrug had ik een goed zicht. Geen lullige vuurpijltjes dus. De brandweer stond achter me klaar om in te grijpen. Op de weg terug werden er overal forse vreugde vuren gestookt.

Op de eerste dag van het nieuwe jaar vond wederom de nieuwjaarsduik plaats. Vorig jaar was de duik afgelast door Ferd Crone, er lag toen te veel ijs. Dit jaar was dat niet het geval. Er sprongen 50 mensen in het koude water. Veel publiek en een hoop show. De eigenlijke duik duurt maar een paar minuten, waarna alles snel ingepakt wordt. Mensen die 5 minuten later kwamen mochten niet meer duiken. Niet iedereen trok zich daar iets van aan. Maar het was duidelijk te koud om er echt moeilijk over te gaan doen.

De muziek

De dagboeken die ik hier plaats hebben vaak andere muziek dan de tv uitzending. Dat komt door de auteursrechten. De verschillende muziekmaatschappijen hebben daar een verschillend beleid in. Sommigen staan het gebruik van hun muziek toe, maar dan moet je weer reclame in de video’s toestaan. Of een donkere weg klikbare balk die de mogelijkheid biedt om de betrokken muziek te kopen. Soms wordt de muziek geblokeerd in bepaalde landen en als dat dan net niet Nederland is dan heb ik mazzel. Als YouTube het geluid helemaal uitzet, dan heb ik de mogelijkheid voor een audioruil. Daarvoor bieden ze een kleine geluidsbibliotheek aan. Ik ben er niet gelukkig mee. Het alternatief is zelf net zo lang zoeken in eigen bestand tot je een geaccepteerde soundtrack vindt.

Voor deze aflevering heb ik aan het begin een kort stukje van Yoko Kanno and the Seatbelts gebruikt. Het nummer heet Cowboy Bebop. Het tweede nummer vind ik bijzonder het is van de cellospeler Yo-Yo Ma en de Amerikaanse zanger Bobby McFerrin. Het is het Ave Maria in een bijzondere uitvoering. Onder vuurwerk hoort eigenlijk iets symfonisch, groot orkest of iets dergelijks. Nu ben ik niet zo dol op die symfonie orkesten en vond dit wel toepasselijk. Het derde nummer, onder de nieuwjaarsduik is van David Grisman.

Ik wens u veel plezier met het Leeuwarder Dagboek 73

De donkere dagen voor de kerst

2009-12-29T00:38:00.000+01:00

De decembermaand geeft Leeuwarden altijd en apart sfeertje. Natuurlijk zijn er naderende kerstdagen. De ijsbaan die na het succes van het vorig jaar weer is aangelegd aan de voet van de oude en scheve Oldehove.

Maar het is ook voor het eerst weer de koude wind in je gezicht, de lucht van de houtkachels van de schepen in de Emmakade en in de ochtend de witte ijzel op de bomen en de daken van de huizen. Er komt sneeuw en ijs. Dat is duidelijk. De eerste voorzichtige schaatstocht op de Rypsterpolder is alweer gereden. Het was landelijk nieuws. Grappig dat het hele land naar Fryslân kijkt als het een paar graden onder nul is.

Sneeuw in december

2009-12-27T23:32:00.000+01:00

De winter viel dit jaar vroeg in. Begin december zorgden vorst en sneeuw dat mijn woonwijk geïsoleerd raakte. Het huisvuil kon, met de kerst voor de deur niet meer worden opgehaald. Veel thuis bij de kachel. Af en toe de kou in. Met de camera door de sneeuw baggeren. Het moest even vastgelegd worden. Veel sneeuw hebben we de afgelopen jaren immers niet gezien.